MARTY SUPREME (Josh Safdie)

Geplaatst op 1 maart 2026 door (godb)

Vertoningen:
- MAANDAG 6 APRIL om 20u30
- DINSDAG 14 APRIL om 20u15

ONLINE-TICKETS weldra beschikbaar

TIP: koop eerst HIER een Filmhuis-seizoenskaart, en bespaar zo een heel seizoen lang 2 euro per vertoning!

——

Dat er nog eens een kaskraker over godbetert pingpong gemaakt zou worden: neen, dàt hadden we niet zien aankomen.

Timothéé Chalamet daarentegen zag dat wél, want al sinds 2018 stortte Chalamet zich als een gek op het tafeltennissen, om geloofwaardig de rol van Marty Mauser in het fantastische ‘MARTY SUPREME’ te kunnen spelen.

Die Marty Mauser leeft in het New York van de vroege jaren ’50, en is een slim maar volstrekt onuitstaanbaar, extreem arrogant en grenzeloos ambitieus kereltje dat zich met bluf, eigenzinnigheid en doorzettingsvermogen doorheen het leven smasht: alles en iedereen moet wijken voor zijn droom. Zijnde: wereldkampioen tafeltennis worden, én door zijn glansprestaties de aandacht van heel Amerika op die kleine sport trekken. Of juister gezegd: op hemzelf.

Niet dat iemand in zijn omgeving Marty’s droom serieus neemt, want overdag is hij gewoon een schoenenverkoper in de winkel van zijn nonkel, en niet meteen de door iedereen bejubelde sportheld die hij zo graag zou zijn.
Bovendien vinden de prestigieuze British Open – waar hij zo graag de regerende kampioen wil verslaan – aan de overkant van de oceaan plaats, en die reis kost geld (dat hij niet heeft).

Maar Marty laat zich niet door dat soort details stoppen: de jongeman is bereid tot het absurde uiterste te gaan om zijn ambitie te verwezenlijken. Al blijkt de prijs van het succes soms wel héél erg hoog op te lopen…

Het verhaal van ‘MARTY SUPREME’ werd door regisseur Josh Safdie (‘Uncut Gems’) zeer losjes gebaseerd op de memoires van voormalig pingpongkampioen Marty Reisman, al doet de historische waarheid er in deze dolle, bijzonder entertainende film totaal niet toe: dit is géén biopic, en zelfs eigenlijk geen sportfilm, maar wel een heerlijk genadeloze filering van de menselijke ambitie, overmoed en de jacht op illusies.

De show wordt meer dan twee uur lang volledig gestolen door de knetterende vertolking van Chalamet (voor zijn rol al met een Golden Globe bekroond, de Oscar volgt wellicht nog), maar wie erin slaagt even naast zijn alomtegenwoordige personage, zijn pingpongpalet en zijn naar Continue reading “MARTY SUPREME (Josh Safdie)” »

CINEMA CORONA #96: THE DRILLER KILLER (Abel Ferrara)

Geplaatst op 1 november 2020 door (godb)

Quarantainedag 96!

Vandaag in onze CINEMA CORONA een low budget-klassieker van Abel Ferrara: ‘THE DRILLER KILLER’, een film die – zoals u waarschijnlijk zelf al uit de titel kunt afleiden – niet écht geschikt is voor gevoelige kijkers.

Regisseur Abel Ferrara (die later ook het schitterende ‘Bad Lieutenant’ zou maken) speelt zelf de hoofdrol als Reno Miller, een artiest die in het New York van eind jaren ’70 – toen nog een smerige, stinkende en uiterst gevaarlijke stad, met straten vol zwervers en junkies – aan de kost probeert te komen.

Een bijna onmogelijke opdracht, zeker omdat zijn werk maar niet af raakt en hij zijn appartement moet delen met twee jonge vrouwen.
En zijn leven wordt helemaal een hel wanneer zijn huisbaas het appartement erboven verhuurt aan een punkband, die – zoals dat met punkbands gaat – de hele tijd op bijzonder luidruchtige wijze repeteren.

Langzaamaan drijft de getormenteerde Miller af in de totale waanzin, die hem ertoe aanzet ‘s nachts in New York willekeurige mensen met een drilboor te gaan bewerken….

‘The Driller Killer’ werd destijds door de pro censuur-moraalridders steevast aangehaald als één van dé ergste immorele voorbeelden van de video nasties-golf, maar wie veertig jaar later terugkijkt, ziet een film die eigenlijk veel meer in een arthouse dan in een spookhuis thuishoort.

Natuurlijk zitten er enkele horrorscènes in, maar in essentie is dit veel meer een low budget psychologisch drama of een New Yorkse punkfilm dan een typische slashermovie.

De films waar Ferrara voor zijn ‘Driller Killer’ vrolijk uit jatte liggen overigens nogal voor de hand: ‘Taxi Driver’ van Scorsese (het groezelige New York van eind jaren ’70), ‘Repulsion’ van Polanski (de afdaling richting totale waanzin), zelfs wat Cassavetes (het huiselijk drama) en een scheutje ‘Texas Chain Saw Massacre’ (maar dan met een drilboor in plaats van een kettingzaag).
Als dàt geen goede mix is, weten we het ook niet meer.

Kortom: enjoy!
Maar ook: don’t try this at home!