Eén van Alfred Hitchcocks fenomenale meesterwerken is ‘REAR WINDOW’.
Jimmy Stewart speelt een fotograaf die door een gecompliceerde beenbreuk tijdelijk in een rolstoel zit. Om de tijd te doden volgt hij door zijn telelens de levens van zijn buren.
Door zijn stiekeme gegluur raakt hij ervan overtuigd dat één van zijn buren een moord gepleegd heeft.
Aangezien hij zelf niet mobiel is, stuurt hij zijn vriendin (gespeeld door Grace Kelly) op onderzoek uit….
In de heerlijke documentaire ‘THE NAKED BELGIAN / DE BELG IN ZIJN BLOOTJE’ gaan Jurgen Buedts en Johannes Bucher op zoek naar de condition humaine van de Belg.
En hoe kan je dat beter doen dan die Belg op te zoeken wanneer hij totaal op zijn gemak is: tijdens zijn vrije tijd, wanneer hij zich ontspant.
Topfotografen Herman Selleslags, Carl De Keyzer, Freya Maes, Gert Jochems, Jimmy Kets en Charlotte Lybeer kijken elk op hun manier naar hoe het land en zijn bewoners op enkele decennia tijd helemaal veranderd zijn: van pure Godvrezende en spaarzame overlevers net na WO2 tot de welgestelde moderne, hedonistische consumenten die we nu geworden zijn.
De première in het Filmhuis was helemaal uitverkocht, dus organiseren we graag een extra vertoning van ‘NYAPU’.
In deze knappe korte documentaire toont antropologe en regisseur Maya Teughels de gevolgen van de bouw van Nusantra – de nieuwe Indonesische hoofdstad die momenteel uit de grond gestampt wordt – op het leven van de lokale bevolking.
Want wat door de overheid gepresenteerd wordt als een duurzame en inclusieve stad van de toekomst, betekent voor veel lokale bewoners vooral verlies en onzekerheid: dorpen die verdwijnen, land dat wordt onteigend, tradities die onder druk komen te staan en beslissingen die zonder lokale inspraak worden genomen.
‘NYAPU’ toont de keerzijde van deze grootschalige ontwikkeling en laat zo stemmen luider klinken die door hun eigen overheid worden genegeerd.
De film ontstond na twee maanden antroplogisch veldwerk in de dorpen rond het toekomstige hoofdstadgebied, en werd geproduceerd door De Nomaden (Canvas). Deze extra vertoning vindt uiteraard plaats in aanwezigheid van regisseuse Maya Teughels.
Schrijfster Linda Rosenkrantz heeft een project opgezet waarin ze haar kunstenaarsvrienden vraagt om hun vorige dag uur na uur in detail te beschrijven.
Vandaag heeft ze daarvoor de fotograaf Peter Hujar te gast in haar appartement: Hujar is goedaardig maar somber, een kettingroker, homo en een ervaren freelance fotograaf. Hoewel hij al 39 is, begint hij zich nu pas langzaam een naam op te bouwen in de hippe kunstwereld van downtown New York en bij de invloedrijke galeriehouders daar.
Tussen Rosenkrantz en Hujar ontspint zich een intiem gesprek over de vorige dag uit Hujars leven. Een speciale dag? Niet bepaald, maar dat maakt niet uit: dat het om een banale dag gaat is – in de beste Warhol-traditie – net het hele punt van het gesprek.
Want net zo krijgen we een verhaal over schrijver Allen Ginsberg te horen, die zich als de
zurige Pasja der bohémiens blijkt te gedragen.
Of over de leverworst die hij kocht om een sandwich te maken.
Over een telefoongesprek met de beroemde cultuurcritica Susan Sontag.
Over hoe hij nog geld tegoed heeft van allerlei opdrachten.
We leren de achterkant van de bruisende kunstscene van New York in de seventies kennen, verdwalen mee in Hujars eigen gedachtewereld, in zijn visie op de kunst van het leven, en op leven van de kunst.
De film is gebaseerd op de audio-opnames van het echte interview uit 1974: een gesprek dat op een tegelijk sobere, veelgelaagde en visueel schitterende manier tot leven wordt gebracht door regisseur Ira Sachs en de geweldige acteerprestaties van Ben Whishaw en Rebecca Hall, die de kijker – zonder ook maar één spat ‘actie’ – tóch mee in het Continue reading “PETER HUJAR’S DAY (Ira Sachs)” »
In de korte docu ‘WATANJAAR’ van Eva Guns en Jan Weynants volgen we het verhaal van het titelpersonage van Afghanistan naar Mechelen.
Als veertienjarige jongen vertrekt Watanjaar samen met zijn vader uit Afghanistan. Anderhalf jaar lang doorkruist hij tien landen, op zoek naar veiligheid, terwijl hij onderweg probeert te overleven in barre omstandigheden.
Na een lange en onzekere tocht komt hij, bijna bij toeval, in België terecht. Hij vestigt zich in Mechelen en probeert er een nieuw leven op te bouwen.
Zijn verhaal werpt een confronterende blik op de harde realiteit waarmee minderjarige vluchtelingen onderweg te maken krijgen.
WATANJAAR. Regie: Jan Weynants en Eva Guns B 2026.
Première in aanwezigheid van de makers en uiteraard Watanjaar zelf!
——
We combineren ‘WATANJAAR’ met ‘THE MIND GAME’, een gelijkaardig verhaal van een Afghaanse tiener die op zijn eentje zijn thuisland ontvluchtte en in België terechtkwam.
Amper 14 was de Sajid Khan Nasiri toen zijn vader door de Taliban werd vermoord, en hij uit Afghanistan op zijn eentje naar België vluchtte. De gevaarlijke tocht via Iran en Turkije duurde twee jaar, en werd door de tiener gedetailleerd met de camera van zijn telefoon geregistreerd.
‘The game’, zo noemen ze zelf deze vlucht naar de hoop, naar een opleiding, naar een nieuw en beter leven.
Maar eenmaal in België begint een geheel nieuw spel: ‘the mind game’. Over hoe je moet omgaan met de mentale druk van de trip, met de wantrouwende autoiteiten en de onheilspellende berichten uit het thuisland.
Fredrika is een Zweedse tiener die pas verhuisd is naar de Italiaanse kuststad, waar ze op een middelbare school in een klas vol jongens belandt. De zelfverzekerde, vrijgevochten Scandinavische staat meteen in het middelpunt van de (macho) belangstelling, en niet alleen om haar intelligentie en kennis.
Tijdens de loop van het jaar bouwt ze met enkele van haar klasgenoten een onafscheidelijk vriendengroepje uit: de bescheiden, dromerige Antero, de doorratelende Casanova Pasini en de lieve, goedzakkige en beschermende Mitis – uiteraard allemaal een beetje verliefd op de knappe, slimme en eigenzinnige Zweedse.
Het laatste schooljaar – twijfelend tussen het verlangen naar vrijheid, het dromen over later en de angst voor het onbekende – zal de vier voor altijd tekenen.
Vijf jaar na haar knappe, beloftevolle debuut ‘Piccolo Corpo’ maakt regisseuse Laura Samani de verwachtingen helemaal waar met deze uiterst mooie, subtiele en vrolijke film over jonge mensen op een scharniermoment in hun leven: het laatste jaar van de middelbare school.
Na hun Oscarwinnende ‘No Other Land’ is ook de nieuwe docu van Yuval Abraham en Rachel Szor een bijzonder onthutsende en onthullende brok must see-journalistiek: dit keer slaagden ze erin 24 leden van de militaire inlichtingendienst van het IDF (het Israelische leger) te laten getuigen over hun manier van werken
Aan de hand van die 24 getuigenissen geeft ‘NAZA’ een schokkende inkijk in de manier waarop het Israëlische leger de zeer gerichte en zeer systematische aanvallen op burgers in Gaza uitvoert.
Voor wie zich zou afvragen wat NAZA betekent: het letterwoord uit de titel is dehumaniserende newspeak voor burgerslachtoffers, gebruikt door het Israëlische leger bij hun acties in Gaza: bij deze aanval kwamen 1 verdachte en 5 NAZA om…
Eén van de getuigen vertelt hoe 500 NAZA werden gedood om één terrorismeverdachte uit te schakelen – collateral damage blijkt van geen enkel belang, ook niet als het om menselijke collateral damage gaat.
Aangezien de getuigen uit de militaire inlichtingendienst zware straffen boven het hoofd hangt als uitlekt wie ze zijn, is iedereen uiteraard anoniem gefilmd: door hun verhalen ‘s nachts in tegenlicht op de daken van Tel Aviv te filmen, ziet deze docu eruit als een duister, unheimlich schimmenspel, even anoniem als de nachtelijke aanvallen zelf.
Tussen haakjes: de al even unheimliche soundtrack is van Mica Levi.
Dat de docu gemaakt is door twee Israëli, is op zijn zachtst gezegd opvallend: ‘We maakten ‘NAZA’ vanuit een gevoel van verplichting om onze positie als Israëli’s te Continue reading “NAZA (Rachel Szor & Yuval Abraham)” »
Om een geweldige film te draaien heb je helemaal geen Brad Pitt, Scarlett Johansson of Matthias Schoenaerts nodig.
Neen, soms kan een kieken in de hoofdrol volstaan, zo bewijst regisseur György Palfi met zijn uitmuntende, originele en grappige kippenfilm ‘HEN’.
De film begint op een industriële kippenboerderij, waar uit één van de eieren (machinaal, uiteraard) een zwarte kip gebroed wordt: dat is blijkbaar de foute kleur voor de kweker die alleen maar gele kuikens wil – kippen die daar niet aan voldoen belanden in de soep.
Alleen weet deze kip net op tijd te ontsnappen, en begint ze aan een tocht die de
Odyssee doet verbleken.
Want de wereld van de kip is een ‘eten of gegeten worden’-bestaan vol levensbedreigende gevaren: hongerige mensen, voorbijrazende auto’s, eierdieven, vossen, noem maar op.
Haar lange tocht eindigt op de binnenplaats van een vervallen restaurant, waar niet alleen de kippen in duistere kooien moeten verblijven…
‘HEN’ is gefilmd vanuit het standpunt van de kip, waardoor er van de mensen niet alleen een constante dreiging uitgaat, maar waardoor de kip ons ook een unieke (en niet zo Continue reading “HEN (György Palfi)” »
Ter gelegenheid van 20 jaar AFRACTIE vertonen we op 5 oktober de Senegalese prachtfilm ‘BANEL & ADAMA’.
Maar AFRACTIE is niet de enige jarige die we die avond vieren, want ook de Pouponnière Sourire Bébé in Senegal bestaat 10 jaar.
Wat in 2016 begon met vier baby’s, is ondertussen uitgegroeid tot een weeshuis dat 200 kinderen een veilige start in het leven gaf.
Bineta, de bezielster van dat project (foto rechts), komt vooraf het bijzondere verhaal van haar weeshuis vertellen.
En nadien krijgt u bij een gratis drankje de kans om persoonlijk met haar kennis te maken en na te praten over de film.
—–
Banel en Adama zijn twee jongeren op de grens van volwassenheid in een afgelegen dorpje ergens in het noorden van Senegal. De twee zijn complete tegenpolen, maar toch worden de stille, introverte Adama en de vurige, rebelse en gepassioneerde Banel verliefd op elkaar.
Adama is voorbestemd om dorpshoofd te worden, maar kiest voor de liefde voor Banel en doet afstand van zijn geboorterecht.
Een keuze die voor chaos en onrust in het dorpje zorgt.
En wanneer de regen dan ook nog eens uitblijft, wordt de hele toestand in de gemeenschap nog wat bitsiger…
Met haar uitstekende debuut ‘BANEL & ADAMA’ zet regisseuse Ramata-Toulaye Sy zich meteen op de kaart als hét filmisch talent van de Afrikaanse cinema.
Deze moderne Senegalese versie van Romeo en Julia is niet alleen visueel verbluffend, maar kan ook bogen op een uitstekend scenario én een uitstekende cast van Continue reading “BANEL & ADAMA” »
Op MAANDAG 28 en DINSDAG 29 SEPTEMBER is het Filmhuis één van deelnemers aan OPEN CINEMA 2026!
Tijdens dit evenement zwaaien alle Vlaamse filmvertoners de deuren wijd open voor het publiek, en nodigen we iedereen uit om ons zeer gevarieerde filmaanbod te komen ontdekken.
En in het Filmhuis is dat zéér gevarieerd: de beste nieuwe releases, maar ook boeiende bioscoopdocu’s, klassiekers, kortfilms, Vlaamse cinema, Europese cinema, de betere Hollywoodcinema en wereldcinema – het is allemaal bij ons te zien, zolang het maar kwaliteitscinema is.
Tijdens OPEN CINEMA 2026 vertonen we op twee dagen een fijne staalkaart uit dat aanbod, én trakteren we u bovendien op allerlei fijne extra’s bij de vertoningen: een filmtombola, een posterverkoop, voor- en nabesprekingen, een kleine fototentoonstelling en meer van dat leuks!
Check hier alvast de trailer met o.a. Tijmen Govaerts:
OP HET PROGRAMMA:
MAANDAG 28 SEPTEMBER: 18u30: kortfilm: LOYNES (+ gratis drankje) 19u00: Art & Film: PETER HUJAR’S DAY 20u30: LOS DOMINGOS (ingeleid door Leo De Weerdt, en gevolgd door een nagesprek met Pat Donnez)