CINEMA CORONA #37: HOTEL CHEVALIER + CASTELLO CAVALCANTI (Wes Anderson)

hotel_chevalierQuarantainedag 37!

Vandaag presenteren we u twee heerlijke korte films van de wonderlijke Wes Anderson, regisseur van moois als ‘Moonrise Kingdom’, ‘The Grand Budapest Hotel’ en ‘The Royal Tenenbaums’.

De eerste is ‘HOTEL CHEVALIER’ (2007), een kort liefdesverhaal met Natalie Portman en Jason Schwartzman op een Parijse hotelkamer. Jack Whitman heeft net een sandwich besteld bij de room service wanneer zijn telefoon rinkelt: zijn vriendin met de totaal onverwachte melding dat ze langskomt…

‘Hotel Chevalier’ kan gezien worden als een soort prélude op Andersons langspeler ‘The Darjeeling Limited’, maar is ook perfect op zichzelf te bekijken.

Ook ‘CASTELLO CAVALCANTI’ (2013) heeft Schwartzman in de hoofdrol, maar speelt zich af in Italië, waar er voor een autoracer na een crash en een ‘perte totale’ niks anders op zit dan de bus naar huis te nemen…

Zowel ‘Hotel Chevalier’ als ‘Castello Cavalcanti’ zijn uitmuntende voorbeelden van het feilloze filmisch en esthetisch stijlgevoel van Anderson. En voor wie daar niet genoeg van kan krijgen, presenteren we u graag ook nog deze magistrale, ondertussen klassiek geworden ‘WES ANDERSON: CENTERED’-supercut van Kogonada:

En als nagerechtje hebben we ook nog deze door Anderson geregisseerde Softbank-commercial, met Brad Pitt in de hoofdrol: een heerlijk zomers en door Jacques Tati geïnspireerd filmpje met de jonge France Gall op de soundtrack. Enjoy!

6/5/2014: THE GRAND BUDAPEST HOTEL

Dat Wes Anderson (‘Moonrise Kingdom’, ‘The Darjeeling Limited’, ‘The Royal Tenenbaums’…) één van de beste en meest originele regisseurs van zijn generatie is, wisten we al lang.

Maar met zijn nieuwste (en zijn voorlopig beste) treedt hij wat ons betreft definitief toe tot het rijtje waartoe bijvoorbeeld ook Scorsese, David Lynch, Almodovar, de Coen Bros. of François Ozon behoren: unieke filmmakers die van elke release een evenement maken om lang op voorhand naar uit te kijken.

Dit keer volgen we de avonturen van Gustave H en Zero Moustafa: respectievelijk de conciërge en de lobby boy van het legendarische Grand Budapest Hotel tijdens de jaren ‘30, een oord gevuld met de meest wonderlijke gasten. Et voilà: meer “plot” heeft Wes Anderson eigenlijk niet nodig om een fenomenale film te maken.

Elk frame is werkelijk perféct gecomponeerd, de fantasie spàt van het scherm en de ronduit fenomenale ensemblecast (Ralph Fiennes! Jude Law! Mathieu Amalric!  Continue reading “6/5/2014: THE GRAND BUDAPEST HOTEL” »

2/11/2010: FANTASTIC MR. FOX

fmf1Een animatiefilm voor jong én oud over de avonturen van de geslepen vos Mr. Fox, die tegelijk een onwaarschijnlijke ijdeltuit én een warm personage is.

Met ‘Fantastic Mr. Fox’ maakt regisseur Wes Anderson (van ‘The Royal Tenenbaums’ en ‘The Life Aquatic With Steve Zissou’) voor het eerst een uitstap naar de animatiefilm, en die baseerde hij op het gelijknamige succesboek van Roald Dahl.

Verwacht echter geen “tekenfilm” of blitse moderne digitale effecten, maar wel ouderwets gemaakte stop-motion, met poppetjes die na elk shot (en met de hand!) van positie veranderd moesten worden.

Verbluffend om te zien hoe Anderson met die middelen perfect een netwerk van
menselijke relaties en emoties weet te schilderen.
En let vooral ook op de soundtrack, die bestaat uit een geweldige mengeling van Continue reading “2/11/2010: FANTASTIC MR. FOX” »

2/3/2004: SPUN

p2.jpg-r_640_600-b_1_D6D6D6-f_jpg-q_x-xxyxxDe hoogdagen van MTV liggen al lang achter ons, maar af en toe ontdekt een mens toch nog weleens een lekker provocerende clip: zie bijvoorbeeld alles van Aphex Twin, of zie de ‘Smack my Bitch Up’-video van The Prodigy.

Ziekelijk brein achter die laatste clip was Jonas Akerlund, die zich met ‘Spun’ nu ook een heuse langspeelfilm bij elkaar gedraaid heeft: het zal u waarschijnlijk niet verbazen dat hij ervoor gekozen heeft die in het milieu van de speed- en pillenjunkies te situeren.

Het resultaat ziet eruit als een opgefokte kruising tussen ‘Requiem for a Dream’, ‘Drugstore Cowboy’ en ‘The Doom Generation’.
Tussen al het nihilistische slikken, snuiven, neuken en metal luisteren door weigert Akerlund morele stellingen in te nemen, wat hem op de banbliksems van de

Continue reading “2/3/2004: SPUN” »