CINEMA CORONA: gratis films om de quarantainedagen mee door te komen!

StayTheFuckHomeHallo Filmhuizers,

Helaas kunnen onze fysieke vertoningen door de coronacrisis even niet doorgaan.

Maar u kent het Filmhuis: we vinden altijd wel een creatieve oplossing!

In onze onlinebioscoop CINEMA CORONA presenteren we elke avond rond 20u30 een zorgvuldig voor u geselecteerde gratis film van een topregisseur (of een fijne docu).
Hou er wel rekening mee dat sommige films maar voor een beperkte periode gratis online worden gezet: snel kijken is dus de boodschap als u al dit fraais niet wil missen, want weg = weg.

Shadow_of_a_DoubtVandaag in Cinema Corona: ‘SHADOW OF A DOUBT’, één van de vele onbetwiste meesterwerken van Alfred Hitchcock.

Het verhaal draait rond Charlie & Charlie: de jonge Charlotte (of ‘Charlie’) is een puber die verveeld is met het saaie leven bij haar ouders en jongere zus.
Gelukkig komt op een dag haar geliefde nonkel Charlie voor een tijdje bij hen inwonen, een man van de wereld die altijd wel voor iets spannends zorgt…

Meesterlijke suspense-thriller, met een briljante Joseph Cotten in de rol van de extreem creepy Uncle Charlie, en een al even excellente Teresa Wright in de rol van de tiener. Hitchcock op zijn best.

Ook onze andere CINEMA CORONA-films zijn nog altijd gratis te bekijken.

De individuele pagina’s (met de links naar de films) vindt u hier:

QUARANTAINEWEEK 11:
Dag 71: Art & Film: ‘GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER’ (Chris Rodley)
Dag 72: ‘KNIFE IN THE WATER’ (Roman Polanski)
Dag 73: ‘WALKING STORIES’ (Luca Guadagnino)
Dag 74: ‘WARUM LÄUFT HERR R. AMOK?’ (Michael Fengler & R.W. Fassbinder)
Dag 75: ‘THE NEIGHBORS’ WINDOW’ (Marshall Curry)
Dag 76: ‘SHADOW OF A DOUBT’ (Alfred Hitchcock)

QUARANTAINEWEEK 7:
Dag 43: Art & Film: ‘ARTHUR IS FANTASTIC’ (Ludo Mich)
Dag 44: ‘MY OWN PRIVATE RIVER’ (James Franco / Gus Van Sant)
Dag 45: ‘MASKA’ (Brothers Quay)play
Dag 46: ‘HOSPITAL’ en ‘RAILWAY STATION’ (Krzystof Kieslowski)
Dag 47: ‘BLUE VELVET’ – Q2 fan edit (David Lynch)
Dag 48: ‘JACKY’ (Phil Zwijsen)
+ Malinas Machinas-skatefilmpjes.
Dag 49: ‘PLAY’ (Ruben Östlund)

QUARANTAINEWEEK 2:
Dag 8: Art & Film: ‘MICHAEL BORREMANS: A KNIFE IN THE EYE’
Dag 9: ‘SLACKER’ (Richard Linklater)
Dag 10: ‘LES DIABOLIQUES’ (Henri-Georges Clouzot)
Dag 11: (Mechelse) pareltjes uit de filmarchieven
Dag 12: ‘STOP MAKING SENSE’ (Jonathan Demme)
Dag 13: ‘NIGHT OF THE LIVING DEAD’ (George A. Romero)
Dag 14: ‘I’M HERE’ + andere kortfilms van Spike Jonze

QUARANTAINEWEEK 4:
Dag 22: Art & Film: ‘ROSAS / RAIN’ (Olivia Rochette & Gerard-Jan Claes)
Dag 23: ‘LAS HURDES: TIERRA SIN PAN’ (Luis Bunuel)
Dag 24: Green Screen: ‘HET MECHELS RIVIERENLAND’ (Toon Persyn, Wim Dirckx & Robbin Rooze)
Dag 25: ‘FOREIGN CORRESPONDENT’ (Alfred Hitchcock)
Dag 26: ‘GALLOPING MIND’ (Wim Vandekeybus)
Dag 27: ‘THE DECLINE OF WESTERN CIVILIZATION’ (Penelope Spheeris)
Dag 28: ‘MENSCHEN AM SONNTAG’ (Robert Siodmak, Fred Zinneman, Edgar G. Ulmer, Billy Wilder)

QUARANTAINEWEEK 9:
PaulineDag 57: Art & Film: ‘THE SILENCE OF ROTHKO’
(Marjoleine Boonstra)
Dag 58: ‘IN GOD WE TRUST’ en ‘CONSENT’
(Jason Reitman)
Dag 59: ‘LE FEU FOLLET’ (Louis Malle)
Dag 60: ‘MY CORONA’ (Laurens Van Hove)
+ het ONLINE MECHELS FILMARCHIEF
Dag 61: ‘EL GRAN CALAVERA’ (Luis Bunuel)
Dag 62: ‘PAULINE’ (Céline Sciamma)
Dag 63: ‘DEATH RACE 2000′ (Paul Bartel)

QUARANTAINEWEEK 3:
Dag 15: Art & Film: ‘FRANCIS BACON: A BRUSH WITH VIOLENCE’
Dag 16: ‘HEAVEN CAN WAIT’ (Ernst Lubitsch)
Dag 17: ‘ITALIANAMERICAN’ (Martin Scorsese)
Dag 18: het ONLINE MECHELS FILMARCHIEF
Dag 19: ‘GATE OF FLESH’ (Seijun Suzuki)
Dag 20: ‘MONKEY BUSINESS’ (Howard Hawks)
Dag 21: ‘NEXT FLOOR’ (Denis Villeneuve)

QUARANTAINEWEEK 5:
ossessioneDag 29: Art & Film: ‘EXIT THROUGH THE GIFT SHOP’ (Banksy)
Dag 30: ‘DE DIKKE EN DE DUNNE’ (Roman Polanski)
Dag 31: ‘THE SCARECROW’ (Buster Keaton)
Dag 32: ‘THE CRIPPLED MASTER’ (Joe Law)
Dag 33: ‘THE MAN WITH THE GOLDEN ARM’ (Otto Preminger)
Dag 34: ‘OSSESSIONE’ (Luchino Visconti)
Dag 35: het online KINDERFILM-ontbijt

QUARANTAINEWEEK 8:
Dag 50: Art & Film: ‘GUEST OF CINDY SHERMAN’ (Paul H-O en Tom Donahue)
Dag 51: ‘UNDERWORLD’ (Josef Von Sternberg)
Dag 52: ‘THE STRANGE THING ABOUT THE JOHNSONS’ (Ari Aster)
Dag 53: ‘DETOUR’ (Edgar G. Ulmer)
Dag 54: ‘TRIPPING WITH ZHIRINOVSKY’ (Pawel Pawlikowski)
Dag 55: ‘THE STEEL HELMET’ (Sam Fuller)
Dag 56: ‘THE GIRL CAN’T HELP IT’ (Frank Tashlin) + Little Richard live!

QUARANTAINEWEEK 10:
Dag 64: Art & Film: ‘THE UNIVERSE OF KEITH HARING’ (Christina Clausen)
Dag 65: ‘WEATHER REPORT’, het dagelijkse weerbericht van David Lynch
Dag 66: ‘FIRE (POZAR)’ (David Lynch)
Dag 67: ‘MY DARLING CLEMENTINE’ (John Ford)
Dag 68: ‘FOUTAISES’ + ‘DEUX ESCARGOTS S’EN VONT’ (Jean-Pierre Jeunet)
Dag 69: ‘DE PLEINTJES’
Dag 70: ‘SCARLET STREET’ (Fritz Lang)

QUARANTAINEWEEK 6:
Dag 36: Art & Film: ‘STYLE WARS’ (Tony Silver & Henry Chalfant)
Dag 37: ‘HOTEL CHEVALIER’ + ‘CASTELLO CAVALCANTI’ (Wes Anderson)
Dag 40: ‘AUCH ZWERGE HABEN KLEIN ANGEFANGEN’ (Werner Herzog)
Dag 41: Comedy-kortfilms van Matt Stone & Trey Parker
Dag 42: ‘SUNRISE’ (F.W. Murnau)

QUARANTAINEWEEK 1:
Dag 1: ‘PARIS JE T’AIME – TUILERIES’ (Coen Bros.)
Dag 2: ‘RABBITS’ (David Lynch)
Dag 3: ‘MY BEST FRIEND’S BIRTHDAY’ (Quentin Tarantino)
Dag 6: ‘JOURNAL D’UNE JEUNE FILLE DE LA FIN DES ANNEES 60 A BRUXELLES’ + ‘J’AI FAIM, J’AI FROID’ (Chantal Akerman)
Dag 7: ‘STAGECOACH’ (John Ford)

NIET MEER BESCHIKBAAR:
Dag 39: Art & Film: ‘THE VILLAGERS’ (Rinus Van de Velde)
Dag 38: ‘A LESSON IN LOVE’ aka ‘EN LEKTION I KÄRLEK’ (Ingmar Bergman)
Dag 4: ‘THE SOUND OF BELGIUM’ (Jozef Devillé)
Dag 5: ‘THE GREEN FOG’ (Guy Maddin & Johnson Bros.) 

De films uit deze reeks die op YouTube beschikbaar zijn, hebben we verzameld op ONS YOUTUBE-KANAAL.

CINEMA CORONA #76: SHADOW OF A DOUBT (Alfred Hitchcock)

Shadow_of_a_DoubtQuarantainedag 76!

Het is al te lang geleden dat we nog iets van Hitchcock vertoond hebben in CINEMA CORONA, dus vooruit met de geit: ‘SHADOW OF A DOUBT’, één van de (vele) onbetwiste meesterwerken van Hitch.

Puber Charlotte ‘Charlie’ Newton is verveeld met het saaie leventje met haar ouders en haar jongere zusje.
Gelukkig komt op een dag haar nonkel Charlie een tijdje bij hen inwonen, een man van de wereld die altijd wel voor iets spannends zorgt.

Maar na de aanvankelijke opwinding om zijn komst, raakt bekend dat er een seriemoordenaar rondloopt.
En begint de jonge Charlie te merken dat er iets raars aan de hand is met het gedrag van nonkel Charlie…

In ‘Shadow of a Doubt’ grijpt Hitchcock de kijker vanaf seconde één meteen bij het nekvel voor een nagelbijtend suspense fest van meer dan 100 minuten.
De onderschatte Joseph Cotten is hier briljant als de extreem creepy Uncle Charlie, net als Teresa Wright als de tiener.
Voeg daarbij de excellente soundtrack van Dimitri Tiomkin, het dito camerawerk van Joseph Valentine en het genie van Hitchcock, en je krijgt een van de beste thrillers aller tijden.

Enjoy!

CINEMA CORONA #75: THE NEIGHBORS’ WINDOW (Marshall Curry)

Neighbors_windowQuarantainedag 75!

Vandaag in CINEMA CORONA: het bijzonder fraaie (en op een ware gebeurtenis geïnspireerde) ‘THE NEIGHBORS’ WINDOW’ van Marshall Curry, dit jaar bekroond met de Oscar voor Beste Kortfilm (en tal van andere prijzen).

Alli en Jacob zijn twee dertigers die met hun drie kleine kinderen in een New Yorks appartement wonen.
Op een dag merken ze dat in het appartement tegenover hen een jong koppel twintigers is ingetrokken. Het is ook heel moeilijk om daar naast te kijken, want de jonge overburen hebben geen gordijnen, maar wél stomende seks – élke dag. En wanneer ze geen seks hebben, lijkt er altijd wel een leuke houseparty aan de gang.

Het drukt Alli en Jacob met hun neus op de feiten: ze zijn amper dertig, maar dat soort onbezorgd bestaan ligt ondertussen wel al vér achter hen, want zij zitten nu al enkele jaren vast aan hun kinderwagens, aan online-werkvergaderingen en aan wie-doet-vandaag-de-boodschappen?-discussies.

Stilaan wordt het bespieden van de onbezorgde taferelen van de neukende en feestende twintigers aan de overkant dan ook een ware obsessie voor Alli en Jacob. Die tot overmaat van ramp ook niet langer kunnen ontkennen dat de eerste grijze haren en rimpels gearriveerd zijn!

‘The Neighbors’ Window’ is een heel fraai opgebouwd levensportret dat de kijker constant op het verkeerde been zet, omdat regisseur Marshall Curry zijn film de hele tijd slim heen en weer laat drijven tussen voyeuristische fantasie, familiedrama, komedie en tranentrekker.

Bovendien is het dag na dag stiekem meegluren in het leven van de buren een lekkere metafoor voor onze eigen online-frustraties: ook daar blijkt het leven van de rest van de wereld altijd nét iets interessanter en meer sexy dan dat van onszelf.

Prima film, met dito acteerprestaties van Maria Dizzia en Greg Keller als de thirtysomethings.
De muziek is van The National.

CINEMA CORONA #74: WARUM LÄUFT HERR R. AMOK? (R.W. Fassbinder & Michael Fengler)

warum_lauft_Herr_R_AmokQuarantainedag 74!

Vandaag brengen we u in CINEMA CORONA het verhaal van meneer R.

Meneer R. is een nette, degelijke Duitse man.
Hij woont in een nette, degelijke Duitse stad, en werkt in een net en degelijk Duits ontwerpbureau, in een kantoor met nette, degelijke collega’s.

Na de werkuren mag er al eens gelachen worden. Dan vertellen de collega’s nette, degelijke grapjes.

‘s Avonds gaat Meneer R. naar zijn vrouw en kind. Een nette, degelijke vrouw, die het kind een nette en degelijke opvoeding geeft.

In het weekend komen opa en oma langs: nette, degelijke mensen. Er wordt dan koffie geserveerd, en taart. Nette, degelijke taart, en dito koffie.

Als meneer R. hard genoeg werkt en zijn taken naar behoren uitvoert, zit er altijd wel een promotie of opslag voor hem in. Niks exuberants, gewoon een nette, degelijke opslag.

Kortom: het valt niet te ontkennen dat meneer R. een uiterst nette, uiterst degelijke man is, die een bijzonder net en bijzonder degelijk leven leidt.

Waarom gaat meneer R. op een bepaalde dag dan toch opeens compleet door het lint?

In ‘WARUM LÄUFT HERR R. AMOK?’ fileerden Rainer Werner Fassbinder en Michael Fengler op tegelijk duister-grappige en schokkende wijze het middle class-leven in het Duitse Wirtschafstwunder, anno 1970.
Jawel, amper 25 jaar na de oorlog zijn de Duitsers erin geslaagd het compleet in puin gebombardeerde land helemaal herop te bouwen, en heeft iedereen een job, een huis, een auto en een frigo vol eten. Maar de totale banaliteit en afgestofte kleinburgerlijkheid is er zo beklemmend en verstikkend dat een mens ongelukken zou begaan om tenminste toch even iéts te voelen.

Fassbinder stond achteraf ambivalent tegenover de film (die in co-regie met Michael Fengler gemaakt is, een procédé waar Fassbinder zich nadien niet meer zou aan wagen), maar toch is de film voor velen één van hun favoriete Fassbinders: de grotendeels geïmproviseerde dialogen leveren hier scènes op die in al hun banale banaliteit bijblijven, en die ook perfect de vraag uit de titel beantwoorden.

In de hoofdrollen de vaste Fassbinder-crew uit die tijd: Kurt Raab en Lilith Ungerer als het centrale koppel, en Hanna Schygulla, Ingrid Caven en Harry Baer in gesmaakte bijrollen.

(u kunt onderaan in de video bij het ‘instellingen’-icoontje Nederlandse ondertiteling aanklikken)

CINEMA CORONA #73: WALKING STORIES (Luca Guadagnino)

Walking_StoriesQuarantainedag 73!

Er zou een vervolg op zijn hit ‘Call Me By Your Name’ in de pijplijn zitten, maar in afwachting daarvan presenteren we u graag een andere héérlijk zomerse liefdesfilm van Luca Guadagnino: ‘WALKING STORIES’.

Het verhaal begint in bella Italia, en meer bepaald in Florence, waar twee Amerikaanse upper class-vriendinnen elkaar bij toeval – en tot hun eigen stomme verbazing – tegen het lijf lopen.

Bij een drankje vertelt Sara Campbell daar aan Alicia over hoe haar leven helemaal in het honderd gelopen lijkt: de bloedmooie Sara heeft na een relatie van twee jaar eindelijk doorgekregen dat haar rijke vriend een complete hufter is, zo eentje van het type dat zelfs niet op het idee komt haar recht te helpen wanneer ze struikelt. Maar wat nu?

Het antwoord leek even te komen van Jarrod (excellente rol van Tom Ellis), bij wie ze ongevraagd in de auto gestapt was om haar (nu ex-)vriend te ontvluchten.

Jarrod is al even knap als Sara, en bovendien is hij intelligent, succesvol, stoer, beleefd en stijlvol, én blijkt hij heel wat trekjes met haar gemeen te hebben.
Laat maar aanrukken, die violen, de bloemetjes, de bijtjes en de vlinders, zou je dan zeggen…

Met de volstrekt adembenemende Kaya Scodelario in een fantastische hoofdrol, en met al even heerlijke bijrollen van Lauren HuttonNathalie Buscombe (zàlig als de subtiel afgunstige vriendin), Billy Magnussen (zàlig als de niet zo subtiele vriend van de subtiel afgunstige vriendin).

‘Walking Stories’ is een wonderlijke, warme en verrassende liefdeskomedie, bijzonder vakkundig geregisseerd door Luca Guadagnino: ideaal voor een zomerse avond, lijkt ons. Zéker kijken, dus!

Overigens geldt ook voor deze film weer onze ‘niet tevreden, geld terug!’-garantie.

CINEMA CORONA #72: KNIFE IN THE WATER (Roman Polanski)

knife_in_the_waterQuarantainedag 72!

86 (!) is Roman Polanski ondertussen, en voor de uitmuntende CINEMA CORONA-film van vandaag gaan we helemaal terug naar het begin van zijn carrière, in 1962.

Na een reeks opmerkelijke kortfilms waar het talent vanaf spatte, regisseerde hij toen zijn eerste langspeler, die hem meteen een wereldwijd publiek én een Oscarnominatie voor Beste Buitenlandse Film zou opleveren: ‘KNIFE IN THE WATER’.

Het verhaal draait rond André en Krystyna, een wat op elkaar uitgekeken koppel dat op weg is naar een uitje aan een meer, om daar een zeiltocht te gaan maken. Op weg daar naartoe rijden ze echter bijna een onvoorzichtige lifter omver.
Ondanks de woordenwisseling die daarna ontstaat tussen de man en de lifter, nemen ze hem toch mee, en nodigen ze hem uiteindelijk zelfs mee uit op de zeiltocht.

Maar eens op de boot ontstaat toch weer animositeit tussen de iets oudere, succesvolle en hautaine man en de hanige jongere lifter: allebei willen ze het alfamannetje zijn, allebei proberen ze – bijna op het kinderachtige af – indruk te maken op de sexy vrouw…

De jonge Polanski draaide de film nog in het communistische Polen, waar de partijbureaucraten overigens het scenario eerst hadden afgewezen.
Ondanks dat soort tegenwerking en de beperkte middelen slaagde Polanski er (samen met zijn maat en co-scenarist Jerzy Skolimowski) erin toch een ijzersterke, broeierige, spannende en sexy film af te leveren.

De jazz-soundtrack van Krzysztof Komeda is ronduit fantastisch, net als de adembenemende zwart-witfotografie van Jerzy Lipman

Enjoy!

CINEMA CORONA #71: Art & Film: GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER

gilbert & georgeQuarantainedag 71!

Naar maandagse gewoonte in onze CINEMA CORONA vanavond weer een Art & Film-vertoning, zoals altijd in virtuele samenwerking met Academie Mechelen.

Op het programma: ‘GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER’

Ze zien eruit als twee brave opa’s, als twee typisch Britse burgermannetjes, maar de Gilbert & George uit de titel zijn al jaren de rebellen van de Engelse kunstscene.

Onder het motto ‘Kunst voor iedereen’ (‘Art For All’) proberen ze al sinds ze – eind jaren zestig – startten de muren te slopen die de kunstwereld zorgvuldig rond zichzelf optrok.
Of zoals ze het zelf samenvatten: “We brengen ons publiek niet in de hemel, we brengen het niet in de hel. We brengen het naar de bar.”

Naar aanleiding van de grote retrospectieve van hun werk in het Londense Tate Modern maakte het BBC-programma ‘Imagine’ een intiem portret van het kunstenaarsduo dat elkaar eind jaren zestig ontmoette aan de Londense Saint Martin’s School of Art. “Het was liefde op het eerste gezicht”, zeiden ze daarover in een interview vijf jaar geleden.

Al hadden ze vroeger een andere verklaring waarom ze op school onafscheidelijk waren: het Engels van Gilbert Prousch (een Italiaan van geboorte, met een Reto-Romaans dialect als moedertaal) zou destijds zó slecht geweest zijn dat George Passmore (°1942) de enige was die hem kon begrijpen

Hun reputatie werd meteen gevestigd met hun eerste publieke performance, ‘The Singing Sculpture’ uit 1969, waarbij ze als levende standbeelden samen op een tafel stonden en de oer-Britse evergreen ‘Underneath the Arches’ zongen.

Bijna veertig jaar na hun debuut en een rijkgevulde carrière verder zocht Alan Yentob het duo op, bij hen thuis in het Londense East End.

Daar wonen ze al sinds hun studietijd samen als twee mannen, maar als één artiest.
Nu ze allang de zestig gepasseerd zijn, zijn ze zoals de meeste mannen van hun leeftijd niet meer bereid om te veranderen, al betekent dat in hun geval net dat ze jong en tegendraads blijven.

Daarnaast volgt deze boeiende docu ook de voorbereidingen en de opening van de retrospectieve in het Tate Modern, die met meer dan tweehonderd werken hun eerste belangrijke retrospectieve in 25 jaar wordt. Bovendien zijn ze na Andy Warhol de enige kunstenaars die een volledige verdieping kregen in het prestigieuze museum.

“Elk werk is een visuele liefdesbrief aan de bezoeker, aan élke bezoeker, wat ook zijn achtergrond, nationaliteit of religie is. Dat kan omdat we met universele onderwerpen werken. Dood, hoop, leven, angst, seks, geld, ras, religie: al die dingen zijn voor iedereen relevant.”

Nog twee weetjes voor de popliefhebbers: David Bowie was een fervent fan en verzamelaar van Gilbert & George-kunst.
En in 1970 zagen Florian Schneider en Ralf Hütter van Kraftwerk een expo van Gilbert & George in Frankfurt: het leverde hen het idee voor hun mannen-in-pakken-look op, én de gedachte om kunst tot bij iedereen in het alledaagse leven te brengen.

Kortom: enjoy!

GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER
Regie: Chris Rodley
UK 2007, 50 min.

CINEMA CORONA #70: SCARLET STREET (Fritz Lang)

scarlet_streetQuarantainedag 70!

Vandaag in onze CINEMA CORONA: ‘SCARLET STREET’ van Fritz Lang, één van de allerbeste uit het zeer rijke film noir-genre, en misschien wel één van de beste naoorlogse films tout court.

Fritz Lang had voor de oorlog de Duitse cinema mee op de wereldkaart gezet met magistrale films als ‘Metropolis’ en ‘M – Eine Stadt Sucht Ein Mörder’, maar door de opkomst van het nazisme besloot hij het zekere voor het onzekere te nemen, en naar de Verenigde Staten uit te wijken (zijn vrouw Thea von Harbou, met wie hij o.a.’Metropolis’ maakte, koos overigens voor de foute kant van de geschiedenis).

In Amerika zou Lang in Hollywood een grote, rijkgevulde carrière opbouwen, waarin deze ‘Scarlet Street’ één van de absolute hoogtepunten is.

Het verhaal draait rond Christopher Cross, een bankbediende die met een midlife crisis kampt, en die halsoverkop verliefd raakt op een knappe, veel jongere vrouw.
Om indruk op haar te maken zwijgt hij over zijn echte job, en presenteert hij zich zich als een rijke, succesvolle artiest, terwijl hij in realiteit alleen maar een hobbyschilder is.

De echte vriend van de jonge vrouw heeft nu echter geld geroken: hij zet zijn vriendin er toe aan met de relatie door te gaan, om de man die ze verkeerdelijk voor een stinkend rijke artiest aanzien zoveel mogelijk poen af te troggelen…

Lang toont zich in ‘Scarlet Street’ een absolute meester in het creëren van een fatale doemsfeer, én in een kenner van de menselijke psychologie: de hele film lag creëert hij razend spannende mind games die de kijker tot de laatste seconde aan zijn stoel gekluisterd houden.

Femme fatale Joan Bennett en Dan Duryea zijn uitmuntend als het koppel dat de ongelukkige sukkel Edward G. Robinson van zijn geld wil afhelpen.

De fantastische zwartwit-fotografie is van Milton R. Krasner, het scenario van Dudley Nichols.

‘Scarlet Street’ is één van die onverwoestbare films die iederéén gezien zou moeten hebben. Bij dezen, hier uw kans:

CINEMA CORONA #68: ‘FOUTAISES’ + ‘DEUX ESCARGOTS S’EN VONT’ (Jean-Pierre Jeunet)

Quarantainedag 68!Foutaises

Vandaag in onze CINEMA CORONA werk van de wonderlijke Jean-Pierre Jeunet, de man die de wereld twee van de meest inventieve films van de laatste dertig jaar schonk: ‘Amélie Poulain’ en ‘Delicatessen’.

Met het heerlijke ‘FOUTAISES’ maakte hij in 1990 al een soort voorstudie van die twee meesterwerken.
In deze kortfilm somt Dominique Pinon (zijn volstrekt unieke kop is bekender dan zijn naam) alle dingen op waar hij van houdt, en alle dingen waar hij een hekel aan heeft: simpel idee, maar Jeunet maakt er naar gewoonte iets unieks van.
Het camerawerk is van de meesterlijke Bruno Delbonnel, die later ook ‘Amélie Poulain’ en diverse films van Tim Burton en de Coen Brothers in beeld zou brengen.

Als bonus gooien we er ook nog ‘DEUX ESCARGOTS S’EN VONT’ bovenop, een prachtig kort animatiefilmpje gemaakt naar ‘Het lied van de slakken die naar een begrafenis gaan’ van Jacques Prévert.
In co-regie met Romain Segaud.

CINEMA CORONA #67: MY DARLING CLEMENTINE (John Ford)

Quarantainedag 67!My_Darling_Clementie

John Ford wordt door velen gezien als dé grootmeester van de Amerikaanse cinema, en daar zijn inderdaad vele argumenten en nog veel meer prachtfilms voor aan te halen.

Eén van zijn allerbeste is ‘MY DARLING CLEMENTINE’, een zo goed als perfecte film, gebaseerd op het (ook door vele andere regisseurs verfilmde) westernhistorie van Wyatt Earp, Doc Holliday, Tombstone en de O.K. Corral.

Het verhaal begint op het moment dat de gebroeders Earp – die hun vee richting Californië drijven – bij het stadje Tombstone arriveren.

Wanneer de oudste broers daar op onderzoek uitgaan, ontdekken ze dat er totale wetteloosheid heerst, in die mate dat niemand zich zelfs maar kandidaat durft te stellen voor de openstaande vacature van sheriff.
Maar de meest angstwekkende ontdekking volgt bij hun terugkomst: hun jongste broer James – die achtergebleven was om op het vee te passen – is vermoord.

Vastbesloten de laffe moord op hun broer te wreken, stelt Wyatt Earp zich kandidaat als sheriff van Tombstone…

‘My Darling Clementine’ is een film waarin Fords enorme talenten helemaal tot uiting kwamen: enerzijds zijn verbluffende visuele kracht (letterlijk élk beeld zit goed), en anderzijds zijn unieke gave om verhalen te vertellen – Ford grijpt de kijker van bij de eerste seconde bij zijn nekvel, en laat hem pas weer los nadat ‘The End’ over het scherm is gerold.
Bovendien weet Ford altijd het beste in zijn acteurs naar boven te halen: Henry Fonda, Victor Mature, Linda Darnell en Walter Brennan zijn hier allemaal outstanding.

En dan is er natuurlijk nog de titelsong, die als rode draad doorheen de film gebruikt wordt, en dat al die jaren later nog altijd een westernklassieker is.

Enjoy!
(Tip: van John Ford is ook het even geweldige ‘STAGECOACH’ nog altijd te (her)bekijken in onze Cinema Corona)