CINEMA CORONA #97: Green Screen: PLASTIC BAG (Ramin Bahrani)

plastic_bagQuarantainedag 97!

Vandaag in onze CINEMA CORONA een Green Screen-vertoning die een antwoord geeft op de vraag of je een boeiende film kan maken met een plastieken zak in de hoofdrol.

Het antwoord: welja, dat kan!

De Iraans-Amerikaanse regisseur Ramin Bahrani – van wie we ook al het excellente ’99 Homes’ vertoonden – bewees dat in 2009 met zijn ‘PLASTIC BAG’.

De film vertelt het fascinerende verhaal van een gedumpte plastic zak die op zoek gaat naar zijn maakster, en wat hem op die zoektocht allemaal overkomt.

Het idee lijkt op papier misschien een beetje raar of onnozel, maar ‘Plastic Bag’ is verbazend meeslepend, en Ramin Bahrani slaagt er zelfs in je een beetje te laten, euh, meeleven met de zak.

De stem van die zak heeft overigens een zwaar Duits accent dat verbazend veel op dat van Werner Herzog gelijkt.

En de soundtrack is van Kjartan Sveinsson van Sigur Ros.

CINEMA CORONA #08: Art & Film : MICHAEL BORREMANS: A KNIFE IN THE EYE

Quarantainedag 8!Borremans_Knife_In_the_Eye

Vandaag presenteren we u in samenwerking met Academie Mechelen een Art & Film-documentaire over de man die door velen als onze beste levende schilder wordt gezien: Michaël Borremans.

In 2009 ging Canvas op bezoek in het atelier van Borremans, en dat leverde een uitermate boeiend beeld van zijn werkmethode én van de mens Michaël Borremans op.

Een docu van Guido de Bruyn, met als interviewer Jef Lambrecht, en met een bijrol voor Jan Hoet.

Enjoy – en blijf in uw kot!

22/1/2013: LA TETA ASUSTADA

Kort samengevat: In ‘La Teta Asustada’ schildert de jonge, zeer getalenteerde Peruaanse cineaste Claudia Llosa het portret van Fausta, een jonge vrouw uit Lima die als dienstmeid gaat werken om de begrafenis van haar moeder te kunnen betalen.

Tegelijk lijdt Fausta aan La Teta Asustada: een volksgeloof dat er vanuit gaat dat trauma’s van verkrachte vrouwen door de moedermelk doorgegeven wordt aan hun kinderen.

Goed om weten: Kan je een lichte, gevoelige en betoverende film maken over een loodzwaar onderwerp?

Jawel, zo bewijst Claudia Llosa met ‘La Teta Asustada’. Het  verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de oorlog tussen Het Lichtend Pad en de paramilitairen in Peru, en

van de verkrachtingen die daarbij plaatsvonden, maar toch zit Llosa’s film volgepropt met prachtige, intrigerende en bezwerende beelden.

Bovendien kon ze met Magaly Solier (die ook al excellent was in de hoofdrol in Continue reading “22/1/2013: LA TETA ASUSTADA” »

27/11/2012: ALTIPLANO

Vrouw in AltiplanoKort samengevat: Turubamba, een klein, door mijnbouw vervuild plaatsje ergens diep in de Andes: Saturnina – het mooiste meisje van het dorp – wordt door een drama getroffen als haar toekomstige echtgenoot Ignacio op een dag dood teruggevonden wordt.

In haar diepe verdriet vindt de diepgelovige Saturnina steun bij Grace, een westerse, ongelovige vrouw die ook haar man verloren heeft.

Goed om weten: ‘Dit is meer ervaringscinema dan verhaaltjescinema,’ zegde Peter Brosens ooit zelf over ‘Altiplano’, en zo is het maar net: ja, de ravage die de mijnbouw in de Andes aanricht en het droeve lot van de indianen spelen hier op de achtergrond, maar Continue reading “27/11/2012: ALTIPLANO” »

1/2/2011: LE REFUGE

Le_Refuge_CRW_0126_01Kort samengevat: Nadat de jonge actrice Mousse een overdosis drugs genomen heeft, wordt ze wakker in een ziekenhuis.
Daar krijgt ze niet alleen te horen dat ze zwanger is, maar ook dat haar vriend Louis (de vader van het kind) aan een overdosis overleden is.

Mousse vlucht naar een huisje aan de kust, waar ze bezoek krijgt van Louis’ broer Paul.
Ondanks de grote verschillen tussen de twee (zij een zwangere junkie, hij een geadopteerde homo), groeit een uitermate hechte band tussen hen.

Goed om weten: Filmhuisfavoriet François Ozon (‘Sous Le Sable’,  ‘Ricky’, ‘8 Femmes’) is een regisseur die niet voor één gat te vangen is: nu eens werkt hij met grote namen en dito budget, dan weer maakt hij films met onbekende acteurs en zonder geld.

‘Le Refuge’behoort tot de tweede categorie (ook wij hadden nog nooit van hoofdrolspelers Continue reading “1/2/2011: LE REFUGE” »

14/12/2010: LIFE DURING WARTIME

life-during-wartime-parkKort samengevat: Hoe zou het eigenlijk zijn met al die mafkezen en dysfunctionele weirdo’s die tien jaar geleden ‘Happiness’ bevolkten, de subversieve cultfilm van Todd Solondz?

Het antwoord ziet u in ‘Life During Wartime’, de vervolgprent die Solondz dit jaar draaide.

Zou het u verbazen als blijkt dat iedereen nog steeds worstelt met vragen over seks, en dat families nog altijd niet blijken te functioneren?

Goed om weten: Voor wie Todd Solondz niet zou kennen: denk aan een inktzwarte versie van de Coen Brothers, of aan een minimalistische versie van Woody Allen.

Solondz maakt namelijk al vijftien jaar lang inktzwarte en politiek volstrekt incorrecte Joodse komedies – zo verslikten de Amerikaanse critici zich in hun cola en popcorn toen  Continue reading “14/12/2010: LIFE DURING WARTIME” »

7/12/2010: WELCOME

WelcomeLindonFiratKort samengevat: Frankrijk, 2008: na een politieke strijd tussen Engeland en Frankrijk wordt het asielcentrum van Sangatte definitief gesloten.

Alleen blijkt dat de stroom vluchtelingen richting Engeland (waar de asielwetgeving soepeler is) allerminst te stoppen: met alle mogelijke middelen proberen ze hun beloofde land te bereiken.

Zo maakt de in een echtscheiding verwikkelde Fransman Simon kennis met de jonge Koerd Bilal. Simon wordt van zijn sokken geblazen door Bilals vastberadenheid: die blijkt zelfs bereid het Kanaal over te zwemmen om in Londen zijn vriendinnetje te kunnen huwen… 

Goed om weten: Philippe Lioret plaatst zich met het sterke ‘Welcome’ helemaal in de traditie van sociaal geëngageerde cineasten als Ken Loach of de gebroeders Dardenne: politieke cinema, maar verteld aan de hand van een krachtig, menselijk verhaal.
Continue reading “7/12/2010: WELCOME” »

23/11/2010: EL SECRETO DE SUS OJOS

el secreto 01Na zijn carrière bij de rechtbank schrijft Benjamin Esposito een roman over een zaak die hem al jarenlang achtervolgt: in 1974 werd een jonge, net gehuwde vrouw in haar eigen huis verkracht en vermoord.

In de zaak werden wel twee buitenlanders veroordeeld, maar hun bekentenissen kwamen er na martelingen.
En dus gaat Esposito nu op zoek naar de échte dader…

Met ‘El secreto de sus ojos’ heeft de Argentijn Juan José Campanella een razend spannende misdaadthriller gemaakt: de prent drijft op sterke, gevatte dialogen, een uitstekende montage waarin de tijdsperioden naadloos door elkaar lopen en bijzonder sterke prestaties van de twee beste Argentijnse acteurs, Ricardo Darín en Soledad Villamil.

‘El secreto de sus ojos’ werd dit jaar volstrekt terecht bekroond met de Oscar voor Beste Buitenlandse Film.

EL SECRETO DE SUS OJOS
Regie: Juan José Campanella

ARG-E 2009, 127 min.

16/11/2010: A SINGLE MAN

still4_asinglemanLos Angeles, 1962: de uitgeweken Britse literatuurprofessor George woont in een adembenemd mooi huis, beweegt zich uitermate stijlvol door het leven en krijgt geregeld bezoek van zijn boezemvriendin Charley.

Toch is George een getormenteerd man: hij is homo in puriteinse tijden, en nadat zijn vriend bij een ongeluk om het leven is gekomen, vreest hij de rest van zijn leven in eenzaamheid te moeten doorbrengen.

A Single Man’ is een uitermate stijlvolle, mooi gemonteerde en zorgvuldig uitgekiende filmadaptatie van de gelijknamige (en gedeeltelijk autobiografische) roman van Christopher Isherwood.

De film is des te opmerkelijker omdat dit voor regisseur Tom Ford zijn debuut is: Ford Continue reading “16/11/2010: A SINGLE MAN” »

9/11/2010: KORKORO

KorkoroIn Korkoro vertelt Tony Gatlif, ondertussen zowat de officiële filmische chroniquer van de zigeuners, het verhaal van ‘Les justes’, Franse burgers die hun leven waagden om de tziganes te helpen ontsnappen aan de terreur van de nazi’s.

Veel minder bekend dan de jodenvervolging door de nazi’s is de blinde haat van de fascisten voor de zigeuners.

In een tijd dat er her en der in Europa weer volop over anti-zigeunerwetten gediscussieerd wordt, komt Tony Gatlifs film over dit weggemoffeld deel van de geschiedenis dus als geroepen.

Gatlif wilde eerst een documentaire over de deportatie en uitroeiing van de zigeuners maken, maar omdat er te weinig historisch filmmateriaal beschikbaar bleek besloot hij de authentieke verhalen in een speelfilm te gieten.

Het resultaat is een indrukwekkende, pakkende en poëtische film, waarin de bruisende Continue reading “9/11/2010: KORKORO” »