CINEMA CORONA #59: LE FEU FOLLET (Louis Malle)

le_feu_folletQuarantainedag 59!

Vandaag in CINEMA CORONA een absoluut meesterwerk van misschien wel de grootste Franse cineast van na WO2:  ‘LE FEU FOLLET’ van  Louis Malle.

In die film speelt Maurice Ronet op indrukwekkende wijze de rol van Alain, een knappe en intelligente maar in een diepe depressie verzeilde man.

Zijn huwelijk met Dorothy bestaat alleen nog op papier: zij zit in New York, hij in een inrichting in Parijs, waar hij van zijn alcoholverslaving probeert af te raken.

Een buitenechtelijk relatie met Lydia – een vriendin van Dorothy – zorgt niet voor een nieuwe vonk in zijn leven. Sterker nog: niks zorgt nog voor een vonk in zijn leven, ook al verklaart zijn behandelende arts hem ‘genezen’.
Het plan om er een eind aan te maken rijpt in zijn hoofd, maar eerst zoekt hij in de stad nog al zijn oude vrienden op…

‘Le Feu Follet’ is een zware maar ijzersterke prent over de ultieme existentiële vragen, het soort vragen waar in de meeste films met een zeer grote boog omheen gefietst wordt: de stiltes zeggen hier vaak meer dan de dialogen, de blikken meer dan de woorden.

Kortom: als u gewoon op zoek bent naar het betere entertainment, dan is dit niks voor u, en verwijzen we u graag door naar filmisch lekkers als ‘THE SCARECROW’ van Buster Keaton, ‘HEAVEN CAN WAIT’ van Lubitsch of ‘CONSENT’ van Jason Reitman

Maar als u een film wil zien die u bij uw nekvel grijpt en die u nooit meer vergeet: dan deze.

Jeanne Moreau speelt een kleine maar belangrijke bijrol, en de muziek van Erik Satie is perfect gekozen.

17/11/2009: THE BIRDS

birds23Kort samengevat: wie na ‘Full House: Dial CCM For Murder’ méér Hitchcock wil, wordt door het Filmhuis op zijn wenken bediend: ‘The Birds’ is één van dé onbetwiste meesterwerken van de Master of Suspense, over vogels die aan de Calfornische kust om een onbekende reden opeens mensen beginnen aan te vallen.

Goed om weten: Briljante regie, briljante montage, een stel uitmuntende acteurs (een perfect gecaste Tippi Hedren als de archetypische Hitchcok-blondine), een door merg en been krassende geluidsband van Bernard Hermann: ziedaar het op papier simpele recept voor één van Hitchcocks allerbeste films.

‘The Birds’ was overigens gebaseerd op een verhaal van Daphne Du Maurier, en werd door Hitchcock uiteraard nog wat extra gekruid met zijn zwarte, sardonische humor en Continue reading “17/11/2009: THE BIRDS” »