CINEMA CORONA #65: ‘WEATHER REPORT': het dagelijks quarantaineweerbericht van David Lynch

Weather_Report_LynchQuarantaine, dag 65!

Zit u nu ook al drie maand veilig in uw kot opgesloten?

Troost u, zelfs de groten der aarden ontsnappen niet aan de quarantaine.

Neem nu David Lynch: door corona zal het nog even wachten zijn tot er weer een nieuwe film van hem in de zalen komt, en dus heeft de regisseur van meesterwerken als ‘BLUE VELVET’, ‘LOST HIGHWAY’ en ‘ERASERHEAD’ zich nu omgeschoold tot een weirdo-versie van Frank Deboosere: elke dag post hij vanuit zijn bunker in L.A. het weerbericht, compleet met temperaturen in Fahrenheit én Celsius.

Voor de ene een leuke grap, voor de andere het relativerend Zen-momentje van de dag (David Lynch zit óók thuis vast, en komt óók niet verder dan een praatje over het weer) en voor de ware Lynch-o-logen onder ons een dagelijkse bron van discussie en wilde theorieën in de comments onder de filmpjes: de ene dag dampt zijn kop iets meer dan de andere dag (is dat koffie? Zo ja: is het dan damn good koffie?), ligt er al dan niet een bril op zijn bureau (dat zou kunnen betekenen dat hij aan het lezen is: wat leest hij dan?) of is het beeld iets blauwer, geler of grijzer dan de dag voordien (bedenk zelf uw theorie).

Het dagelijkse ‘WEATHER REPORT’ is overigens geen eenmalige bevlieging van Lynch, want jaren geleden postte hij ook al weerberichten op zijn betaalsite. Al las hij toen – niks menselijks is hem vreemd – soms ook gewoon liever een mannenblad dan u mee te delen of de zon al dan niet scheen.
Lynch-o-logen wezen ons er overigens op dat hij bij het lezen van dat blad handschoenen droeg!
Kortom: toch weer nét dat tikje anders dan de grapjes van Frank Deboosere of Armand Pien.

En nu we toch bezig zijn geven we u ook nog graag een andere Gouwe Ouwe homemovie van Lynch mee: het filmpje van die keer dat hij op geniaal-Lynchiaanse manier deelnam aan de Ice Bucket Challenge blijft ook na zes jaar en 348 keer kijken onweerstaanbaar grappig.

CINEMA CORONA #64: Art & Film: THE UNIVERSE OF KEITH HARING (Christina Clausen)

Quarantainedag 64!The_Universe_of_Keith_Haring

Jeuj, vanaf vandaag mogen de musea weer open!
En dat betekent bijvoorbeeld dat u opnieuw naar de grote Keith Haring-expo in Bozar kan.

Daarom vandaag – in virtuele samenwerking met de Academie Mechelen – een Art & Film die helemaal aan de man en zijn werk gewijd is: ‘THE UNIVERSE OF KEITH HARING’.

In deze uitstekende docu van Christina Clausen (uit 2008) komen niet alleen zijn familie, vrienden en kunstconnecties aan het woord, maar zitten ook heel veel gesprekken met Haring zelf, die zich eind jaren ’70 vanuit het godvergeten Kutztown in Pennsylvania in geen tijd naar de wereldtop tekende en schilderde.

Uiteraard is er in ‘The Universe of Keith Haring’ veel aandacht voor zijn connectie met generatie- en geestesgenoten als Kenny Scharf en Jean-Michel Basquiat, en voor alles en iedereen waar we Keith Haring vandaag mee associëren: Warhol en Madonna, hiphop, streetart, activisme…

Maar tussendoor worden ook tal van interessante details bovengespit: over waarom onze landgenoot Pierre Alechinsky een belangrijke rol in zijn carrière speelde, over zijn kinderwens of over hoe zijn vader hielp in de ontwikkeling van zijn unieke, direct herkenbare stijl…

Kortom: zéér de moeite, zowel voor wie zijn werk al kent als voor wie het wil leren kennen!

CINEMA CORONA #63: DEATH RACE 2000 (Paul Bartel)

death-race-2000Quarantainedag 63!

 

Tarkovski, Fassbinder en Chantal Akerman, allemaal goed en wel, maar zo af en toe eens een lekker vettige, trashy B-film, volgepakt met zwarte humor, dwaze actie en heerlijke onnozeliteiten: moet toch ook kunnen, niet?

En in dat genre van de zwarte humor, dwaze actie en heerlijke onnozeliteiten is er waarschijnlijk geen betere film te vinden dan ‘DEATH RACE 2000′ van Paul Bartel.

De film speelt zich af in het Amerika van het jaar 2000, een land dat helemaal de foute kant is uitgegaan: politieke onrust en anarchie hebben ervoor gezorgd dat een dictatoriale president de macht heeft gegrepen. En die sust de massa met brood en spelen. (Tot daar klinkt het scenario eigenlijk verrassend vertrouwd en realistisch)

Hoogtepunt (of dieptepunt, zo u wil) is de Transcontinental Road Race, een extreem brutaal race-evenement waarbij de deelnemers punten kunnen verdienen door nietsvermoedende voetgangers omver te rijden, met bonuspunten naargelang het type mens dat omver gereden wordt…
Bij de deelnemende piloten uiteraard alleen maar zéér fout volk, zoals een neo-nazi (‘Matilda the Hun‘), een soort Romeine gladiator (‘Nero the Hero‘), een killer-cowgirl (‘Calamity Jane‘) en een gangster uit de achterbuurten van Chicago, Machine Gun Joe, grappig genoeg gespeeld door de jonge Sylvester Stallone.

‘Death Race 2000′ zorgde destijds (in 1975) uiteraard voor de nodige controverse, en we vermoeden dat hij nog altijd niet zal gebruikt worden om verkeersveiligheid te promoten, maar de film heeft ondertussen wél een onverwoestbare cultstatus opgebouwd (en is een inspiratiebron voor talloze videogames).

‘Death Race 2000′ werd geproduceerd door lowbudgetkoning Roger Corman, die in zijn B-filmfabriek vele supertalenten hun eerste kans gaf: Martin Scorsese, Francis Ford Coppola, James Cameron en tal van anderen leerden allemaal bij hem het vak, en dat leverde vaak zéér amusant en zéér apart entertainment op.
Behalve Stallone doet o.a. ook David Carradine mee.

Enjoy!

CINEMA CORONA #62: PAULINE (Céline Sciamma)

Quarantainedag 62!Pauline

Vond u ‘Portrait de la Jeune Fille en Feu’ ook de beste film van het afgelopen jaar?

Regisseuse Céline Sciamma maakte ook voordien al erg knappe films, en daarom hebben we in onze CINEMA CORONA vandaag haar mooie en ontroerende kortfilm ‘PAULINE’ (uit 2010) voor u klaarstaan.

De jonge Pauline (gespeeld door Anaïs Demoustier) groeide op in een hecht gezin in een klein Frans dorpje waar iedereen iedereen kent.

Een op het eerste zicht bijzonder fijne, dubbele geborgenheid, die echter begon om te slaan wanneer ze ontdekte dat ze gevoelens had voor andere meisjes.
En die zich vervolgens – nadat haar geaardheid uitgelekt was – helemaal tegen haar keerde…

‘Pauline’ is bedrieglijk simpel gefilmd, maar blijft des te langer hangen: maximale impact met minimale middelen.

CINEMA CORONA #61: EL GRAN CALAVERA (Luis Bunuel)

Quarantainedag 61!El_Gran_Calavera

Vandaag misschien wel de meest klassieke maar daarom zeker niet minder grappige komedie van Luis Bunuel: ‘EL GRAN CALAVERA’ (vrij vertaald: de grote boemelaar).

Het verhaal draait rond de stinkend rijke patriarch Ramiro de la Mata, die het na de dood van zijn vrouw op een geweldig zuipen gezet heeft.

Zijn bijna constant dronken toestand wordt door zijn omgeving zorgvuldig in stand gehouden, want eens hij in de wind is, profiteren zijn personeel, zijn familie en zijn vrienden daar op alle mogelijke manieren van, en dan vooral financieel: zijn personeel paft tijdens de werkuren zijn peperdure sigaren op, zijn zoon koopt een nieuwe Cadillac en de rest verbrast zijn geld aan alles wat verder nog te koop is.

Nadat hij in de smiezen krijgt dat zijn bloedmooie dochter wil trouwen met een leegloper die alleen maar op zijn geld uit is, gaat er in zijn dronken hoofd blijkbaar toch een belletje rinkelen. En neemt hij het besluit dat soort bloedzuigers eens goed hun vet te geven…

‘El Gran Calavera’ is een heerlijke geacteerde komedie (niks zo moeilijk als geloofwaardig een dronkelap spelen, maar Fernando Soler is hier spot on) over wat geld zoal met een mens doet.

Voor Bunuel was dit overigens een cruciale film in zijn carrière: door de politieke situatie onder de Franco-dictatuur moest hij in 1936 noodgedwongen uit Spanje vertrekken, en kon hij pas na de oorlog  weer aan de slag, in Mexico. Omdat ‘El Gran Calavera’ onverwacht een grote hit werd, kreeg zijn op een dood spoor zittende filmcarrière opeens een fors nieuw elan, wat resulteerde in een lange rij naoorlogse meesterwerken.

Enjoy!

CINEMA CORONA #60: MY CORONA (Laurens Van Hove)

Quarantainedag 60!Corona

Net zoals zovele anderen uit de culturele en mediasector werd ook de Mechelse cameraman en filmmaker Laurens ‘Tumult’ Van Hove opeens technisch werkloos door de coronamaatregelen.

Maar hij bleef niet bij de pakken zitten, en begon onder de naam ‘MY CORONA’ een serie korte portretten te draaien van mede-Mechelaars tijdens de lockdown.

Hij heeft ondertussen twee afleveringen online gezet, en die zijn allebei zéér de moeite, dus vertonen we ze heel graag in onze CINEMA CORONA.

De eerste aflevering is een erg knappe mini-docu over Stan Van Craen van de Mechelse koffiebranderij De Kraanvogel, die nu opeens geen koffie meer mag gaan verkopen op zijn geliefde markten.

Aflevering 2 gaat over kunstschilder Laurenz Coninx, die het gewoon was om de hele week in zijn atelier tussen vier muren te zitten. Maar nu moet hij daar ook in het weekend blijven, en dàt verandert de zaak…

U kunt de volgende afleveringen van ‘My Corona’ volgen via
ofwel deze Facebookpagina: https://www.facebook.com/mycoronamechelen
ofwel dit Tumultimedia-Vimeokanaal: https://vimeo.com/tumultimedia

En als u zin hebt in meer oude, minder oude en nieuwe Mechelse filmpjes, reportages, vlogs en docu’s kunt u terecht op ons ONLINE MECHELS FILMARCHIEF, waar we ondertussen al zowat 300 filmpjes over Mechelen en omliggende gemeenten verzameld hebben, van 1913 tot 2020!

‘My Corona’ in de pers:
Het Laatste Nieuws:
https://www.hln.be/in-de-buurt/mechelen/cameraman-maakt-beste-van-technische-werkloosheid-my-corona-brengt-verhalen-van-mechelaars-en-hun-lockdown~aefe16a6/

CINEMA CORONA #59: LE FEU FOLLET (Louis Malle)

le_feu_folletQuarantainedag 59!

Vandaag een absoluut meesterwerk van misschien wel de grootste Franse cineast van na WO2:  ‘LE FEU FOLLET’ van  Louis Malle.

In die film speelt Maurice Ronet op indrukwekkende wijze de rol van Alain, een knappe en intelligente maar in een diepe depressie verzeilde man.

Zijn huwelijk met Dorothy bestaat alleen nog op papier: zij zit in New York, hij in een inrichting in Parijs, waar hij van zijn alcoholverslaving probeert af te raken.

Een buitenechtelijk relatie met Lydia – een vriendin van Dorothy – zorgt niet voor een nieuwe vonk in zijn leven. Sterker nog: niks zorgt nog voor een vonk in zijn leven, ook al verklaart zijn behandelende arts hem ‘genezen’.
Het plan om er een eind aan te maken rijpt in zijn hoofd, maar eerst zoekt hij in de stad nog al zijn oude vrienden op…

‘Le Feu Follet’ is een zware maar ijzersterke prent over de ultieme existentiële vragen, het soort vragen waar in de meeste films met een zeer grote boog omheen gefietst wordt: de stiltes zeggen hier vaak meer dan de dialogen, de blikken meer dan de woorden.

Kortom: als u gewoon op zoek bent naar het betere entertainment, dan is dit niks voor u, en verwijzen we u graag door naar filmisch lekkers als ‘THE SCARECROW’ van Buster Keaton, ‘HEAVEN CAN WAIT’ van Lubitsch of ‘CONSENT’ van Jason Reitman

Maar als u een film wil zien die u bij uw nekvel grijpt en die u nooit meer vergeet: dan deze.

Jeanne Moreau speelt een kleine maar belangrijke bijrol, en de muziek van Erik Satie is perfect gekozen.

CINEMA CORONA #58: ‘IN GOD WE TRUST’ & ‘CONSENT’ (Jason Reitman)

consentQuarantainedag 58!

De ene dag Mark Rothko, de volgende dag twee komische films van Jason Reitman?
In het Filmhuis kan dat, folks!

Reitmans ‘CONSENT’ (2004) is een heerlijke satire op de volledig uit de hand gelopen advocaten- en rechtszakencultuur.

De plot draait rond een nieuw koppeltje dat voor het eerst samen in bed belandt. Maar hoe kunnen ze voorkomen dat de ene achteraf de ander aanklaagt voor ongewenste intimiteiten? En hoe weet de andere precies welke intimiteit gewenst is en wat ongewenst?
De oplossing ligt voor de hand…

in_god_we_trust
‘IN GOD WE TRUST’
 (2000) gaat dan weer over een jongeman die na een verkeersongeluk in het hiernamaals belandt, en die daar (tot zijn stomme verbazing) door de ambtenaar van dienst naar de hel verwezen wordt.
Néén, hij heeft niets ergs gedaan, maar zijn vele kleine pekelzonden hebben er volgens zijn beoordelaar voor gezorgd dat zijn puntentotaal nét dat hele kleine ietsiepietsie te negatief is voor de hemel. Jammer, maar regels zijn regels!
Net voor hij eeuwig naar de verdoemenis moet, ziet hij echter nog één piepkleine ontsnappingskans. En die grijpt hij met beide handen…

CINEMA CORONA #57: Art & Film: THE SILENCE OF ROTHKO (Marjoleine Boonstra)

silence_of_rothko
Quarantainedag 57!

Elke maandag presenteren we u – in virtuele samenwerking met Academie Mechelen – een nieuwe Art & Film in onze CINEMA CORONA.

Vandaag gingen we voor ‘THE SILENCE OF ROTHKO’, een heel knappe documentaire waarin Marjoleine Boonstra het oeuvre van Mark Rothko probeert te doorgronden.

De mensen die ze daarvoor bij haar documentaire betrok waren niet van de minste: Rothko-biografe Annie Cohen-Solal, zoon Christopher Rothko (die uit de geschriften van zijn vader voorleest), de in Rothko gespecialiseerde restauratrice Carol Mancusi-Ungaro en curator Franz Kaiser.

Hoewel velen Rothko als een abstract schilder zien, zag hij dat zelf compleet anders: voor Rothko draaiden zijn werken om menselijke gevoelens, en gingen ze over tragedie, extase, doem en ondergang. ‘Wie bij het zien van mijn werken huilt, voelt dezelfde emotie als wanneer ik ze maakte,’ zei hij zelf.

Uiteraard ontbreekt in de film ook het onbetwiste hoogtepunt uit zijn oeuvre niet: de Rothko Chapel in Houston, een raamloze kapel waarin veertien religieus geïnspireerde, bijna transcendente werken hangen waaraan hij de laatste zes jaar van zijn leven werkte.
Het is een indrukwekkend en tot stilte dwingend artistiek testament, precies wat Rothko wou, want: ‘Silence is so accurate.’

CINEMA CORONA #56: THE GIRL CAN’T HELP IT (Frank Tashlin) + Little Richard live!

the-girl-cant-help-it
Quarantainedag 56!

Gisteren overleed Little Richard, en die gebeurtenis mogen we niet laten voorbijgaan zonder in onze CINEMA CORONA wat filmische eer te betonen aan de man.

Want zonder Little Richard géén rock-‘n-roll, géén James Brown, géén Beatles, géén Jimi Hendrix, géén glamrock en géén Prince.

En zonder Little Richard zeker ook geen ‘THE GIRL CAN’T HELP IT’, een fiftieskomedie waarin Frank Tashlin heerlijk onnozele cartoonhumor wist te combineren met flink wat swingende rock-‘n-roll.
De plot draait rond een gangster die zijn liefje tot muziekster wil bombarderen. Daarvoor huurt hij die diensten in van een uitgebluste impresario, die hij flink wat geld toestopt.
Maar er is een mààr: geen avances richting liefje, of er zwaait wat. Wat nogal moeilijk is, want Jerri Jordan is een rondborstige blondine die met haar verschijning alleen al blokken ijs laat smelten, melkflessen doet overkoken en brillenglazen laat springen…

Jayne Mansfield toont zich hier een uitstekende comédienne, en zet perfect de rol van de naïeve blondine neer die – zonder het zelf te beseffen – alle mannen het hoofd op hol brengt.
De rock-‘n-rollnummers die over de hele film uitgestrooid zitten zorgden er in 1956 voor dat vele jongeren over de hele wereld voor het eerst met dit toen nog gloednieuwe genre in contact kwamen: behalve een vlammende Little Richard ziet u ook optredens van o.a. Eddie Cochran, The Platters, Gene Vincent, The Treniers en Fats Domino.

Regisseur Frank Tashlin werkte jarenlang als regisseur bij de Disney-studios en aan de legendarische Looney Tunes-cartoons, en maakte nadien succesvol de overstap naar ‘echte’ films, waarin hij eigenlijk exact dezelfde humor bracht, maar dan met levende mensen.

(PS: het kleine beeldformaat en het zwart-wit de eerste minuten van de film maken deel uit van een filmische grap, laat dat u dus niet afschrikken om verder te kijken)

En voor wie meer Little Richard wil: hier een fantastisch Engels optreden van hem uit 1964, bijgestaan door The Shirelles en Sounds Incorporated. Enjoy!