TOUCHING INFINITY – vertoning verplaatst, datum te bepalen

Touching_Infinity

UPDATE: door de nieuwe coronamaatregelen hebben we beslist onze vertoningen voorlopig op te schorten.
Deze film blijft op ons programma, maar wordt naar een latere datum verschoven!

Kijkwijzer:
Kijkwijzer_AL

 

Voor haar pakkende ‘Touching Infinity’ volgde regisseuse Griet Teck drie mensen die weten dat hun einde onherroepelijk nadert: er is Rebecca (41), een vrouw die samen met haar man Bart en hun drie jonge dochtertjes al vijf jaar lang met kanker leeft.

Er is Fernand (87), al meer dan zestig jaar onafscheidelijk van zijn Emma: de liefde van zijn leven, die binnenkort zonder hem door zal moeten.

En er is Delphine (92), een hoogbejaarde dame die oneindig veel meer afziet van een

immens persoonlijk verdriet dan van haar kwakkelende nieren die het niet lang meer zullen uithouden – gelukkig is er haar inwonende dochter Myriam, om haar met veel humor en liefde door haar laatste maanden te loodsen.

We volgen hen tijdens de laatste weken van hun leven, in wat merkwaardig genoeg – en ondanks het onderwerp – een uiterst hoopvolle en ongelooflijk warme documentaire is geworden.
Jà, er is natuurlijk de angst, de pijn en het verdriet, maar er is ook de liefde, de Continue reading “TOUCHING INFINITY – vertoning verplaatst, datum te bepalen” »

Green Screen: HONEYLAND – vertoning verplaatst, datum te bepalen

HoneylandUPDATE: door de nieuwe coronamaatregelen hebben we beslist onze vertoningen voorlopig op te schorten.
Deze film blijft op ons programma, maar wordt naar een latere datum verschoven!

 

 

—-

‘De helft voor mij, de andere helft laat ik aan de bijen.’

Onder dat ‘eerlijk delen’-motto wint imker Hatidze al haar hele leven honing van de bijen op de bergflanken in Noord-Macedonië, honing die ze dan verkoopt op de markt in de streek: een bezigheid die haar nét voldoende geld oplevert om te voorzien in het levensonderhoud van haarzelf en van haar stokoude, bedlegerige moeder.

Het bijna middeleeuwse, voortkabbelende bestaan van Hatidze wordt echter grondig door elkaar geschud wanneer op een dag een kroostrijke en behoorlijk luidruchtige Turkse

familie met hun trailer (en hun kudde koeien) met veel kabaal naast haar schamele woning neerstrijkt.
De Turkse familie ziet meteen ook brood in de honingverkoop, maar houdt er bij de oogst een heel ander motto op na dan Hatidze: pakken wat er te pakken valt, verdoemme!

Met als gevolg dat het broze evenwicht tussen mens en natuur meteen compleet verstoord raakt, en Hatidze in haar bestaan bedreigd wordt…

‘Honeyland’ is een wondermooie (zij het soms harde) film die zich lijkt af te spelen in een wereld zéér ver van de onze, maar die wél fundamentele vragen opwerpt over hoe ook wij  Continue reading “Green Screen: HONEYLAND – vertoning verplaatst, datum te bepalen” »

MAANDAG 12/10/2020: Art & Film #01: MIJN REMBRANDT

Mijn_RembrandtVertoning:
MAANDAG 12 OKTOBER om 20u30.

TICKETS koopt u HIER! 

TIP: koop eerst uw Filmhuis-seizoenkaart HIER, zo bespaart u een seizoen lang 2 euro per vertoning!

Een organisatie i.s.m. Academie Mechelen.

 

Kijkwijzer:
Kijkwijzer_AL_Taal

 

——

Enkele jaren geleden zorgde de Nederlandse regisseuse Oeke Hoogendijk voor één van de beste kunstdocumentaires ever met ‘Het Nieuwe Rijksmuseum’, een heerlijk onthullende blik achter de schermen van de internationale kunst- en museumwereld, vol botsende kunstpausen, uit hun voegen barstende ego’s en druk lobbyende alfamannetjes (en een enkele vrouw).

Die tour de force herhaalt ze nu met ‘Mijn Rembrandt’, een kunstdocumentaire die zich laat bekijken als een ware thriller.
Terwijl we liefhebbers aan het woord horen over wat ‘hun’ Rembrandt nu zo uniek maakt,

ACADEMIE_logo_blauw_langleren we dat de Franse baron Eric de Rotschild niet één maar zelfs twéé Rembrandts opde markt wil brengen.

Dat onverwachte nieuws laat meteen een bittere,

Continue reading “MAANDAG 12/10/2020: Art & Film #01: MIJN REMBRANDT” »

MAANDAG 28/9/2020: LA VIE MODERNE

La_Vie_moderneVertoning:
MAANDAG 28 SEPTEMBER 2020 om 20u30.

TICKETS koopt u HIER!

Voor deze vertoning krijgt iedereen de korting-inkomprijs van 5 euro.

Belangstellenden kunnen vanaf 20u15 een inleiding van Leo De Weerdt s.j. volgen.

Een organisatie i.s.m. CCV en de Mechelse Parochies.

—-

In de sixties verliet de jonge Raymond Depardon de ouderlijke boerderij in het Franse Centraal Massief om fotoreporter te worden.

Depardon wérd ook fotoreporter, één van de allerbeste ter wereld zelfs, en zou vervolgens ook tal van enig mooie en volstrekt unieke documentaires maken.
Zoals bijvoorbeeld ‘La Vie Moderne’, waarin hij terugkeert naar de streek van zijn jeugd, om er het langzaam uitstervende traditionele boerenbestaan te portretteren.

Depardon hengelt niet naar anekdotes of grote verklaringen bij de gesloten boeren, die zich – zo beseffen ze zelf ook – onherroepelijk bij de almaar oprukkende

logo_ccv_kleur

moderniteit zullen moeten neerleggen: hij laat hen gewoon zijn, bij voorkeur aan de keukentafel. Waardoor hun stilte de weinige woorden die ze wél zeggen des te indringender maakt.

Het landschap waarin ‘La Vie Moderne’ zich afspeelt lijkt overigens al bijna zo uit de tijd als de inwoners zelf : kronkelende, golvende weggetjes

Continue reading “MAANDAG 28/9/2020: LA VIE MODERNE” »

MAANDAG 14/9/2020: NICK CAVE: 20.000 DAYS ON EARTH (openluchtvertoning)

20000_Days_on_Earth

MAANDAG 14 SEPTEMBER

OPGELET: de reservaties voor beide vertoningen zijn ondertussen helaas helemaal VOLZET!

Vertoning 1: na zonsondergang (+/- 20u15) – volzet

Vertoning 2: om 22u00 – volzet 

Lokatie: binnentuin van Het Predikheren, Goswin de Stassartstraat 88.

Een gratis openluchtvertoning in het kader van de Predikheerlijke Zomer!

—–

Toen de Australische zanger & auteur Nick Cave 20.000 dagen op deze aardbol rondliep, kreeg het regieduo Jane Pollard & Iain Forsyth de kans hem ter gelegenheid van die verjaardag 24 uur lang volgen.

Het resultaat was het geweldige ‘20.000 Days On Earth’, een fascinerende kruising tussen een rockumentary, een fictief drama en een duik in het verleden: we zien Cave niet alleen

De_Zomer_Is_Van_Mechelenin zijn archief snuisteren, we volgen hem ook bij een bezoek aan zijn psychotherapeut, bij een concert, bij zijn kinderen en bij ontmoetingen met tal van oude vrienden, gaande van acteur Ray Winstone en ex-Bad Seed Blixa Bargeld tot Kylie Minogue en violist-compaan Warren Ellis.

Regisseursduo Pollard en Forsyth mengen op originele (en vaak grappige) wijze fictie met feiten, mijden slim de gevreesde rockdocu-clichés en geven ons ondertussen een unieke inkijk in het creatieve proces van de Bad Seeds-voorman – en dat allemaal tegen de achtergrond van zijn woonplaats Brighton.

Kortom (en zoals àlles wat Nick Cave doet): fantastico!

ZONDAG 13/9/2020: EEFJE DE VISSER: BITTERZOET (openluchtvertoning)

BITTERZOET_POSTER

ZONDAG 13 SEPTEMBER

OPGELET: we organiseren twee gratis vertoningen, maar vanwege de coronamaatregelen zijn de plaatsen beperkt en is reservatie (per bubbel) vooraf verplicht!

Vertoning 1: na zonsondergang (+/- 20u15) - deze vertoning is ondertussen helaas helemaal volzet!

Vertoning 2: om 22u00 

 

Een gratis openluchtvertoning in het kader van de Predikheerlijke Zomer!

Lokatie: binnentuin van Het Predikheren, Goswin de Stassartstraat 88.

—-

Begin dit jaar verscheen ‘Bitterzoet’, het met juichende recensies overladen vierde album van het Nederlandse toptalent Eefje de Visser.
Maar de coronacrisis was ook voor toptalenten ongenadig: door Het Virus viel de hele tour voor de plaat – die haar onder andere naar Werchter zou brengen – in het water.

Gelukkig bedenken creatieve artiesten altijd creatieve oplossingen: Eefje en haar Belgisch-Nederlandse band filmden tijdens de gedwongen coronastop als alternatief een unieke

De_Zomer_Is_Van_Mechelenconcertfilm bij elkaar: ‘Bitterzoet’.

‘Bitterzoet’ is meer dan enkel de registratie van een livesessie, want de opnames vonden plaats in de Robot Studios, een Gentse loft waarin Eefje werkt, slaapt en leeft met haar man en muzikale wederhelft Pieterjan.

Alles ademt dan ook volledig de eigenheid en de esthetiek van de groep, wat van ‘Bitterzoet’ een tijdloze en erg persoonlijke film maakt.

CINEMA CORONA #99: Art & Film: PORTRAIT OF AN ARTIST: JACKSON POLLOCK

Jackson_PollockQuarantainedag 99!

Zoals elke maandag presenteren we u vandaag weer een Art & Film, en we doen dat zoals altijd in samenwerking met Academie Mechelen.

Vandaag een documentaire van Melvyn Bragg en Kim Evans over Jackson Pollock: voor de enen een ordinaire kliederaar, voor de anderen één van Amerika’s grootse schilders uit de 20ste eeuw.

In ‘Portrait of an Artist: Jackson Pollock’ volgen we het leven van ‘The Cowboy from Wyoming’ van bij zijn geboorte in 1912, de jongste van de vijf zonen van een arme boerenfamilie uit het onooglijke dorpje Cody.

Als kind werd zijn aandacht getrokken door de kunst van de Mexicaanse muralisten en van de Indianen. In combinatie met zijn bewondering voor Picasso, Miro en de surrealisten ontwikkelde hij langzaamaan zijn eigen ‘dripping’-stijl en techniek, die hem pas na de tweede wereldoorlog de eerste erkenning (en nog veel meer hoon) zou opleveren.

Maar met de hulp van de invloedrijke collectioneuse en mecenas Peggy Guggenheim en de aandacht voor zijn abstract-expressionistische geestesgenoten als Willem de Kooning en Barnett Newman groeide zijn naam en faam toch, zij het dat de echt brede erkenning (en de daaraan gekoppelde krankzinnige prijzenslag voor zijn werken) pas na zijn dood zou volgen.

Pollock voerde overigens ook een jarenlang gevecht met zijn alcoholverslaving en depressie. Die alcohol zou hem uiteindelijk op jonge leeftijd het leven kosten, toen hij in 1956 overleed na een stomdronken autocrash.

Behalve interviews met naasten, vrienden en zijn echtgenote Lee Krasner horen we hier ook Pollock zelf uitgebreid aan het woord, waarvoor uit radio-opnames uit de jaren ’40 geput werd.
Aanrader!

CINEMA CORONA #95: 13th (Ava DuVernay)

13th_Ava_DuVerayQuarantainedag 95!

Een cijfer: de bevolking van de Verenigde Staten is goed voor ongeveer 5 procent van de wereldbevolking, maar toch telt het land op zijn eentje maar liefst een kwart van alle gevangenen op aarde.

Een getal dat niet echt in overeenstemming te brengen is met het ‘Land of the Free’-imago dat het zo graag wil uitdragen.

Nog een cijfer: in 1970 waren er 200.000 gevangenen in de VS, nu zijn dat er twee miljoén.
Maar één zaak is dan weer al meer dan honderd jaar hetzelfde gebleven: de zwarte gevangen zijn een ruim oververtegenwoordigde groep in de gevangenisbevolking.

In ’13th’ zoekt regisseuse Ava DuVernay uit hoe al die puntjes en cijfers met elkaar verbonden kunnen worden tot één logische lijn, en komt uit bij het dertiende amendement van de Amerikaans grondwet: dat schafte officieel de slavernij af in de Verenigde Staten, maar liet wel de deur op een kier voor één bevolkingsgroep: veroordeelde misdadigers.

Dat kleine achterpoortje in de grondwet werd meteen na de afschaffing van de slavernij massaal misbruikt: zwarten werden in het zuiden met duizenden tegelijk de gevangenis ingegooid voor de meest onnozele ‘vergrijpen’ (zoals ‘loitering’ of ‘vagrancy’, – letterlijk vertaald ‘rondhangen’ en ‘landloperij’), waarna men hen wettelijk als gratis werkkrachten in  chain gangs kon inzetten om het zuiden na de Burgeroorlog weer op te bouwen.
Het enige verschil: ze heetten ze nu niet langer ‘slaven’, maar ‘criminelen’.

De presidenten Nixon, Reagan en Bush lieten met hun ‘law & order’- en ‘war on drugs’-campagnes de gevangenisbevolking massaal stijgen, zonder dat de misdaad daalde, laat staan dat het drugsprobleem ermee opgelost werd – wel integendeel!
En de Democraten zetten die politiek alleen maar verder: zo was er bijvoorbeeld Bill Clinton, die met zijn ‘3 Strikes And You’re Out’-wet wou bewijzen dat hij even hard kon zijn als de Republikeinen.

Tegenwoordig is daar nog bijgekomen dat veel gevangenissen in de VS geprivatiseerd zijn: yep, mensen opsluiten is nu opeens big business, met alle perfide gevolgen vandien.

’13th’ dateert uit 2016, maar is in het licht van de recente protestgolf na de dood van George Floyd zéér actueel, en een ware eye opener voor wie zich nog altijd zou afvragen waar al dat Black Lives Matters-protest in de VS zo opeens vandaan komt…

Bekroond met drie Emmy Awards en een Oscarnominatie voor Beste Documentaire.

CINEMA CORONA #85: Art & Film: EDWARD HOPPER AND THE BLANK CANVAS

Blank_Canvas_Edward_Hopper

 

Quarantainedag 85!

 

Zoals elke maandag presenteren we in CINEMA CORONA – en in virtuele samenwerking met Academie Mechelen – een Art & Film-vertoning.

Vandaag is dat ‘EDWARD HOPPER AND THE BLANK CANVAS’, een docu van Jean-Pierre Devillers over misschien wel de meest filmische van de Amerikaanse schilders, Edward Hopper.

Van Hitchcock tot ‘Blade Runner’, van ‘The Simpsons’ tot Wim Wenders en van ‘Mad Men tot Terrence Malick, allemaal lieten ze zich inspireren door Hoppers werk, gekenmerkt door zijn fascinatie voor de alledaagse wereld van pompstations, cinema’s, hotels, diners en kroegen, vaak bevolkt door eenzame personages.

Wenders komt overigens ruim aan bod in deze docu, naast andere bewonderaars en persoonlijke vrienden van Hopper, en fragmenten met de man zelf.
‘Edward Hopper and the Blank Canvas’ plaatst het unieke, nog altijd fascinerende werk van Hopper in zijn tijd, en in de sociale en culturele context van die tijd tijd: een man die in de strijd tussen abstract en realisme op zijn totale onafhankelijkheid als schilder stond.

Enjoy!

CINEMA CORONA #78: Art & Film: JEAN-MICHEL BASQUIAT: THE RADIANT CHILD (Tamra Davis)

radiant_child_basquiatQuarantainedag 78!

Elke maandag presenteren we in onze CINEMA CORONA een Art & Film in virtuele samenwerking met Academie Mechelen.

Vandaag kozen we voor ‘JEAN-MICHEL BASQUIAT: THE RADIANT CHILD’ van Tamra Davis, niet alleen een straffe documentaire over de veel te vroeg gestorven Jean-Michel Basquiat, maar vandaag (helaas) ook om andere redenen (nog altijd) hyperactueel.

Basquiat begon zijn steile opgang naar de top onder het alter ego SAMO, als graffiti-artiest in het New York van de jaren ’70.
Hij schakelde echter al snel over op schilderwerk, in een unieke stijl die begin jaren ’80 stormenderwijze de kunstwereld veroverde: eerst die van New York, vervolgens die van LA, en uiteindelijk de hele wereld. Collectioneurs staan in de rij om zijn werk te kopen, sterren als Andy Warhol en Madonna kijken naar hém op.

Maar evengoed spuit in deze docu het alom aanwezige racisme naar boven, zowel in bedekte als in minder bedekte vorm: van taxichauffeurs die de op dat moment bekendste artiest ter wereld weigeren op te pikken tot journalisten die ronduit beledigende en denigrerende vragen stellen

Maar ook de zogezegd liberale kunstwereld waarin Basquiat terechtkomt is akelig éénkleurig: musea weigeren zijn werk, en ook op openingen in galeries was het nu niet bepaald een grote multiculturele melting pot, wel integendeel. Of zoals Diego Cortez de toestand in de New Yorkse kunstwereld begin jaren ’80 samenvat: “I was sick of seeing white walls with white people drinking white wine”.

Dat racisme is dan ook een onderwerp dat onlosmakelijk deel uitmaakt van Basquiats oeuvre: één van zijn meest persoonlijke werken is ‘Defacement: The Beating Of Michael Stewart’.
Het is een schilderwerk dat vandaag akelig actueel is, en dat Basquiat schilderde na de dood van de graffiti-artiest Michael Stewart: die wel door vijf blanke agenten zodanig verschrikkelijk toegetakeld dat hij in een coma belandde en dertien dagen later overleed.

De agenten kwamen er zonder vervolging vanaf.

De zaak en het werk van Basquiat dateren allebei uit 1983. Dat er in al die jaren blijkbaar niks veranderd is maakt de bijna identieke dood van George Floyd in 2020 alleen maar nog méér shockerend dan ze al was.