MAANDAG 28/9/2020: LA VIE MODERNE

La_Vie_moderneVertoning:
MAANDAG 28 SEPTEMBER 2020 om 20u30.

Belangstellenden kunnen vanaf 20u15 een inleiding van Leo De Weerdt s.j. volgen.

Een organisatie i.s.m. CCV en de Mechelse Parochies.

 

—-

In de sixties verliet de jonge Raymond Depardon de ouderlijke boerderij in het Franse Centraal Massief om fotoreporter te worden.

Depardon wérd ook fotoreporter, één van de allerbeste ter wereld zelfs, en zou vervolgens ook tal van enig mooie en volstrekt unieke documentaires maken. Zoals bijvoorbeeld ‘La Vie Moderne’, waarin hij terugkeert naar de streek van zijn jeugd, om er het langzaam uitstervende traditionele boerenbestaan te portretteren.

Depardon hengelt niet naar anekdotes of grote verklaringen bij de gesloten, stugge boeren, die zich – zo beseffen ze zelf ook – onherroepelijk bij de almaar oprukkende

logo_ccv_kleur

moderniteit zullen moeten neerleggen: hij laat hen gewoon zijn, bij voorkeur aan de keukentafel. Waardoor hun stilte de weinige woorden die ze wél zeggen des te indringender maakt.

Het landschap waarin ‘La Vie Moderne’ zich afspeelt lijkt overigens al bijna zo uit de tijd als de inwoners zelf : kronkelende, golvende weggetjes

Continue reading “MAANDAG 28/9/2020: LA VIE MODERNE” »

CINEMA CORONA #99: Art & Film: PORTRAIT OF AN ARTIST: JACKSON POLLOCK

Jackson_PollockQuarantainedag 99!

Zoals elke maandag presenteren we u vandaag weer een Art & Film, en we doen dat zoals altijd in samenwerking met Academie Mechelen.

Vandaag een documentaire van Melvyn Bragg en Kim Evans over Jackson Pollock: voor de enen een ordinaire kliederaar, voor de anderen één van Amerika’s grootse schilders uit de 20ste eeuw.

In ‘Portrait of an Artist: Jackson Pollock’ volgen we het leven van ‘The Cowboy from Wyoming’ van bij zijn geboorte in 1912, de jongste van de vijf zonen van een arme boerenfamilie uit het onooglijke dorpje Cody.

Als kind werd zijn aandacht getrokken door de kunst van de Mexicaanse muralisten en van de Indianen. In combinatie met zijn bewondering voor Picasso, Miro en de surrealisten ontwikkelde hij langzaamaan zijn eigen ‘dripping’-stijl en techniek, die hem pas na de tweede wereldoorlog de eerste erkenning (en nog veel meer hoon) zou opleveren.

Maar met de hulp van de invloedrijke collectioneuse en mecenas Peggy Guggenheim en de aandacht voor zijn abstract-expressionistische geestesgenoten als Willem de Kooning en Barnett Newman groeide zijn naam en faam toch, zij het dat de echt brede erkenning (en de daaraan gekoppelde krankzinnige prijzenslag voor zijn werken) pas na zijn dood zou volgen.

Pollock voerde overigens ook een jarenlang gevecht met zijn alcoholverslaving en depressie. Die alcohol zou hem uiteindelijk op jonge leeftijd het leven kosten, toen hij in 1956 overleed na een stomdronken autocrash.

Behalve interviews met naasten, vrienden en zijn echtgenote Lee Krasner horen we hier ook Pollock zelf uitgebreid aan het woord, waarvoor uit radio-opnames uit de jaren ’40 geput werd.
Aanrader!

CINEMA CORONA #95: 13th (Ava DuVernay)

13th_Ava_DuVerayQuarantainedag 95!

Een cijfer: de bevolking van de Verenigde Staten is goed voor ongeveer 5 procent van de wereldbevolking, maar toch telt het land op zijn eentje maar liefst een kwart van alle gevangenen op aarde.

Een getal dat niet echt in overeenstemming te brengen is met het ‘Land of the Free’-imago dat het zo graag wil uitdragen.

Nog een cijfer: in 1970 waren er 200.000 gevangenen in de VS, nu zijn dat er twee miljoén.
Maar één zaak is dan weer al meer dan honderd jaar hetzelfde gebleven: de zwarte gevangen zijn een ruim oververtegenwoordigde groep in de gevangenisbevolking.

In ’13th’ zoekt regisseuse Ava DuVernay uit hoe al die puntjes en cijfers met elkaar verbonden kunnen worden tot één logische lijn, en komt uit bij het dertiende amendement van de Amerikaans grondwet: dat schafte officieel de slavernij af in de Verenigde Staten, maar liet wel de deur op een kier voor één bevolkingsgroep: veroordeelde misdadigers.

Dat kleine achterpoortje in de grondwet werd meteen na de afschaffing van de slavernij massaal misbruikt: zwarten werden in het zuiden met duizenden tegelijk de gevangenis ingegooid voor de meest onnozele ‘vergrijpen’ (zoals ‘loitering’ of ‘vagrancy’, – letterlijk vertaald ‘rondhangen’ en ‘landloperij’), waarna men hen wettelijk als gratis werkkrachten in  chain gangs kon inzetten om het zuiden na de Burgeroorlog weer op te bouwen.
Het enige verschil: ze heetten ze nu niet langer ‘slaven’, maar ‘criminelen’.

De presidenten Nixon, Reagan en Bush lieten met hun ‘law & order’- en ‘war on drugs’-campagnes de gevangenisbevolking massaal stijgen, zonder dat de misdaad daalde, laat staan dat het drugsprobleem ermee opgelost werd – wel integendeel!
En de Democraten zetten die politiek alleen maar verder: zo was er bijvoorbeeld Bill Clinton, die met zijn ‘3 Strikes And You’re Out’-wet wou bewijzen dat hij even hard kon zijn als de Republikeinen.

Tegenwoordig is daar nog bijgekomen dat veel gevangenissen in de VS geprivatiseerd zijn: yep, mensen opsluiten is nu opeens big business, met alle perfide gevolgen vandien.

’13th’ dateert uit 2016, maar is in het licht van de recente protestgolf na de dood van George Floyd zéér actueel, en een ware eye opener voor wie zich nog altijd zou afvragen waar al dat Black Lives Matters-protest in de VS zo opeens vandaan komt…

Bekroond met drie Emmy Awards en een Oscarnominatie voor Beste Documentaire.

CINEMA CORONA #92: Art & Film: MARINA ABRAMOVIC: THE ARTIST IS PRESENT

marina-abramovic-the-artist-is-presentQuarantainedag 92!

Vandaag in CINEMA CORONA – zoals elke maandag en in virtuele samenwerking met Academie Mechelen – een Art & Film-vertoning.

De uiterst bijzondere documentaire die we uitgekozen hebben is ‘THE ARTIST IS PRESENT’, een film gedraaid in aanloop naar en tijdens de unieke en baanbrekende performance van Marina Abramovic in het New Yorkse Museum of Modern Art in 2010.

Het concept achter die performance was even simpel als briljant: Abramovic zou drie maanden lang, zes dagen per week en acht uur per dag op een stoel in het museum zitten, terwijl op een stoel tegenover haar steeds één bezoeker mocht plaatsnemen. Zonder woorden te gebruiken of te bewegen zouden de twee elkaar zo lang de bezoeker dat wou in de ogen kijken – pure en intense één-op-één-communicatie met de artieste, een levend zelfportret van Abramovic.

Het resultaat van dat simpele concept was even verbazend als indrukwekkend, intens en ontroerend: vele bezoekers konden hun emoties niet bedwingen en barstten in tranen uit, anderen werden verliefd, nog anderen probeerden van het podium dat ze met de artieste mochten delen hún podium te maken…
Het wereldberoemd geworden hoogtepunt van de performance voltrok zich toen – tussen de andere bezoekers door – opeens haar ex-man Ulay tegenover haar kwam zitten.

Vele duizenden andere kandidaten raakten niet tot bij de artieste, in totaal zou de Abramovic-retrospectieve zelfs 850.000 (!!!) bezoekers naar het MoMA lokken. Verbazingwekkend voor een performance-artieste die het grootste deel van haar leven met haar vaak zeer extreme performances in de marge van de kunstwereld had vertoefd – en die zelfs vaak de kritiek had gekregen dat ze geen kunst maakte.

‘THE ARTIST IS PRESENT’ volgde niet de hele opbouw en uitvoering van de performance, maar toont ook hoe extreem slopend die was voor Abramovic, zowel fysiek als mentaal. Bovendien wordt aan de hand van interviews met Abramovic ook een beeld geschetst van haar eerdere performances, haar kijk op kunst en haar relatie met Ulay, ondanks de scheiding onbetwistbaar de liefde van haar leven.

Neem het van ons aan: ‘THE ARTIST IS PRESENT’ is diep ontroerend en een absolute must see.

P.S.: de website van de tentoonstelling (met foto’s van alle bezoekers die tegenover Abramovic plaatsnamen) is nog altijd HIER te bekijken.

CINEMA CORONA #88: WERNER HERZOG EATS HIS SHOE (Les Blank)

Werner-Herzog-Eats-His-ShoeQuarantainedag 88!

In de jaren ’70 liep de jonge aspirant-filmmaker Errol Morris de Duitse regisseur Werner Herzog tegen het lijf.
Om Morris te motiveren met alle mogelijke middelen een film te maken, wedde Herzog met Morris dat hij zijn schoen zou opeten als Morris erin zou slagen zijn film in de zalen te brengen.

Helaas (of gelukkig) lukte Morris in zijn opzet, en is Herzog niet iemand die op een gegeven woord terugkomt.

En dus at Werner Herzog létterlijk zijn schoen live op tijdens de premièrevoorstelling van ‘Gates of Heaven’, het debuut van Errol Morris (en beloofde hij de tweede schoen te zullen opeten op het moment dat een grote studio de distributie zou verzorgen).

Herzog zou Herzog niet zijn als hij zijn schoenen – met de hulp van topchef Alice Waters – niet netjes gekookt had in eendenvet, en op smaak gebracht met rozemarijn, flink wat look, uitjes, chili en tabasco.

Tussen het koken en het eten door vertelt Herzog op zijn eigen onnavolgbare wijze over zijn kijk op film en filmmaken.

Het resultaat is ‘Werner Herzog Eats His Shoe’, een uniek snoepje om duimen en vingers bij af te likken. Laat het u smaken!

P.S.: in de film zitten enkele fragmenten van Herzogs AUCH ZWERGE HABEN KLEIN ANGEFANGENverwerkt. Ook die kunt u nog altijd bekijken in onze CINEMA CORONA. Doén!

CINEMA CORONA #85: Art & Film: EDWARD HOPPER AND THE BLANK CANVAS

Blank_Canvas_Edward_Hopper

 

Quarantainedag 85!

 

Zoals elke maandag presenteren we in CINEMA CORONA – en in virtuele samenwerking met Academie Mechelen – een Art & Film-vertoning.

Vandaag is dat ‘EDWARD HOPPER AND THE BLANK CANVAS’, een docu van Jean-Pierre Devillers over misschien wel de meest filmische van de Amerikaanse schilders, Edward Hopper.

Van Hitchcock tot ‘Blade Runner’, van ‘The Simpsons’ tot Wim Wenders en van ‘Mad Men tot Terrence Malick, allemaal lieten ze zich inspireren door Hoppers werk, gekenmerkt door zijn fascinatie voor de alledaagse wereld van pompstations, cinema’s, hotels, diners en kroegen, vaak bevolkt door eenzame personages.

Wenders komt overigens ruim aan bod in deze docu, naast andere bewonderaars en persoonlijke vrienden van Hopper, en fragmenten met de man zelf.
‘Edward Hopper and the Blank Canvas’ plaatst het unieke, nog altijd fascinerende werk van Hopper in zijn tijd, en in de sociale en culturele context van die tijd tijd: een man die in de strijd tussen abstract en realisme op zijn totale onafhankelijkheid als schilder stond.

Enjoy!

CINEMA CORONA #78: Art & Film: JEAN-MICHEL BASQUIAT: THE RADIANT CHILD (Tamra Davis)

radiant_child_basquiatQuarantainedag 78!

Elke maandag presenteren we in onze CINEMA CORONA een Art & Film in virtuele samenwerking met Academie Mechelen.

Vandaag kozen we voor ‘JEAN-MICHEL BASQUIAT: THE RADIANT CHILD’ van Tamra Davis, niet alleen een straffe documentaire over de veel te vroeg gestorven Jean-Michel Basquiat, maar vandaag (helaas) ook om andere redenen (nog altijd) hyperactueel.

Basquiat begon zijn steile opgang naar de top onder het alter ego SAMO, als graffiti-artiest in het New York van de jaren ’70.
Hij schakelde echter al snel over op schilderwerk, in een unieke stijl die begin jaren ’80 stormenderwijze de kunstwereld veroverde: eerst die van New York, vervolgens die van LA, en uiteindelijk de hele wereld. Collectioneurs staan in de rij om zijn werk te kopen, sterren als Andy Warhol en Madonna kijken naar hém op.

Maar evengoed spuit in deze docu het alom aanwezige racisme naar boven, zowel in bedekte als in minder bedekte vorm: van taxichauffeurs die de op dat moment bekendste artiest ter wereld weigeren op te pikken tot journalisten die ronduit beledigende en denigrerende vragen stellen

Maar ook de zogezegd liberale kunstwereld waarin Basquiat terechtkomt is akelig éénkleurig: musea weigeren zijn werk, en ook op openingen in galeries was het nu niet bepaald een grote multiculturele melting pot, wel integendeel. Of zoals Diego Cortez de toestand in de New Yorkse kunstwereld begin jaren ’80 samenvat: “I was sick of seeing white walls with white people drinking white wine”.

Dat racisme is dan ook een onderwerp dat onlosmakelijk deel uitmaakt van Basquiats oeuvre: één van zijn meest persoonlijke werken is ‘Defacement: The Beating Of Michael Stewart’.
Het is een schilderwerk dat vandaag akelig actueel is, en dat Basquiat schilderde na de dood van de graffiti-artiest Michael Stewart: die wel door vijf blanke agenten zodanig verschrikkelijk toegetakeld dat hij in een coma belandde en dertien dagen later overleed.

De agenten kwamen er zonder vervolging vanaf.

De zaak en het werk van Basquiat dateren allebei uit 1983. Dat er in al die jaren blijkbaar niks veranderd is maakt de bijna identieke dood van George Floyd in 2020 alleen maar nog méér shockerend dan ze al was.

CINEMA CORONA #71: Art & Film: GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER

gilbert & georgeQuarantainedag 71!

Naar maandagse gewoonte in onze CINEMA CORONA vanavond weer een Art & Film-vertoning, zoals altijd in virtuele samenwerking met Academie Mechelen.

Op het programma: ‘GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER’

Ze zien eruit als twee brave opa’s, als twee typisch Britse burgermannetjes, maar de Gilbert & George uit de titel zijn al jaren de rebellen van de Engelse kunstscene.

Onder het motto ‘Kunst voor iedereen’ (‘Art For All’) proberen ze al sinds ze – eind jaren zestig – startten de muren te slopen die de kunstwereld zorgvuldig rond zichzelf optrok.
Of zoals ze het zelf samenvatten: “We brengen ons publiek niet in de hemel, we brengen het niet in de hel. We brengen het naar de bar.”

Naar aanleiding van de grote retrospectieve van hun werk in het Londense Tate Modern maakte het BBC-programma ‘Imagine’ een intiem portret van het kunstenaarsduo dat elkaar eind jaren zestig ontmoette aan de Londense Saint Martin’s School of Art. “Het was liefde op het eerste gezicht”, zeiden ze daarover in een interview vijf jaar geleden.

Al hadden ze vroeger een andere verklaring waarom ze op school onafscheidelijk waren: het Engels van Gilbert Prousch (een Italiaan van geboorte, met een Reto-Romaans dialect als moedertaal) zou destijds zó slecht geweest zijn dat George Passmore (°1942) de enige was die hem kon begrijpen

Hun reputatie werd meteen gevestigd met hun eerste publieke performance, ‘The Singing Sculpture’ uit 1969, waarbij ze als levende standbeelden samen op een tafel stonden en de oer-Britse evergreen ‘Underneath the Arches’ zongen.

Bijna veertig jaar na hun debuut en een rijkgevulde carrière verder zocht Alan Yentob het duo op, bij hen thuis in het Londense East End.

Daar wonen ze al sinds hun studietijd samen als twee mannen, maar als één artiest.
Nu ze allang de zestig gepasseerd zijn, zijn ze zoals de meeste mannen van hun leeftijd niet meer bereid om te veranderen, al betekent dat in hun geval net dat ze jong en tegendraads blijven.

Daarnaast volgt deze boeiende docu ook de voorbereidingen en de opening van de retrospectieve in het Tate Modern, die met meer dan tweehonderd werken hun eerste belangrijke retrospectieve in 25 jaar wordt. Bovendien zijn ze na Andy Warhol de enige kunstenaars die een volledige verdieping kregen in het prestigieuze museum.

“Elk werk is een visuele liefdesbrief aan de bezoeker, aan élke bezoeker, wat ook zijn achtergrond, nationaliteit of religie is. Dat kan omdat we met universele onderwerpen werken. Dood, hoop, leven, angst, seks, geld, ras, religie: al die dingen zijn voor iedereen relevant.”

Nog twee weetjes voor de popliefhebbers: David Bowie was een fervent fan en verzamelaar van Gilbert & George-kunst.
En in 1970 zagen Florian Schneider en Ralf Hütter van Kraftwerk een expo van Gilbert & George in Frankfurt: het leverde hen het idee voor hun mannen-in-pakken-look op, én de gedachte om kunst tot bij iedereen in het alledaagse leven te brengen.

Kortom: enjoy!

GILBERT & GEORGE: NO SURRENDER
Regie: Chris Rodley
UK 2007, 50 min.

CINEMA CORONA #69: DE PLEINTJES

A008_C020_0304JC

 

 

Quarantainedag 69!

—-

Het zou een Quizvraag voor Gevorderden kunnen zijn: hoe heet de film waarin Matthias Schoenaerts, Radja Nainggolan en Moussa Dembele meespelen, en waarvoor Tourist en NoMobs de soundtrack maakten?

Het antwoord: ‘DE PLEINTJES’, een bijzonder fraaie docu uit 2014 van het Mechelse productiehuis Nummer 10 over het vooral (maar niet alleen) uit straatvoetbal bestaande leven op en rond de Antwerpse pleintjes.

Het pleintjesvoetbal vormde niet alleen diverse wereldtoppers bij de Rode Duivels en in het zaalvoetbal, het was ook de favoriete plek van bijvoorbeeld de jonge Mathhias Schoenaerts (overigens een zeer getalenteerde speler die bijna profvoetballer werd).
Maar behalve een prima leerschool voor toppers-in-de-dop is het pleintjesvoetbal vooral een eindeloze en gratis bron van vermaak voor de vele honderden Antwerpse stadsjongeren uit vaak kansarme gezinnen.

Enjoy!

CINEMA CORONA #64: Art & Film: THE UNIVERSE OF KEITH HARING (Christina Clausen)

Quarantainedag 64!The_Universe_of_Keith_Haring

Jeuj, vanaf vandaag mogen de musea weer open!
En dat betekent bijvoorbeeld dat u opnieuw naar de grote Keith Haring-expo in Bozar kan.

Daarom vandaag – in virtuele samenwerking met de Academie Mechelen – een Art & Film die helemaal aan de man en zijn werk gewijd is: ‘THE UNIVERSE OF KEITH HARING’.

In deze uitstekende docu van Christina Clausen (uit 2008) komen niet alleen zijn familie, vrienden en kunstconnecties aan het woord, maar zitten ook heel veel gesprekken met Haring zelf, die zich eind jaren ’70 vanuit het godvergeten Kutztown in Pennsylvania in geen tijd naar de wereldtop tekende en schilderde.

Uiteraard is er in ‘The Universe of Keith Haring’ veel aandacht voor zijn connectie met generatie- en geestesgenoten als Kenny Scharf en Jean-Michel Basquiat, en voor alles en iedereen waar we Keith Haring vandaag mee associëren: Warhol en Madonna, hiphop, streetart, activisme…

Maar tussendoor worden ook tal van interessante details bovengespit: over waarom onze landgenoot Pierre Alechinsky een belangrijke rol in zijn carrière speelde, over zijn kinderwens of over hoe zijn vader hielp in de ontwikkeling van zijn unieke, direct herkenbare stijl…

Kortom: zéér de moeite, zowel voor wie zijn werk al kent als voor wie het wil leren kennen!